Tytułowa bohaterka powieści wyróżnia się przede wszystkim wyglądem. Nie przypomina zarówno "szarych, zgorzkniałych, nudnych, [...] nijakich" nauczycieli, jak też uczennic - "o niewykrystalizowanych rysach, bladej, nieładnej cerze i pocących się dłoniach". Madame jest urodziwa i zadbana, zawsze ma na sobie makijaż oraz eleganckie, zagraniczne ubrania. Uwagę zwraca także zapach drogich, francuskich perfum. Ponadto nauczycielka dba o dobre maniery. Jest dystyngowana, a także nieco wyniosła. Postać Madame znacząco odstaje od szarej, bezbarwnej rzeczywistości PRL. Jej prezencja odbiega także od przaśnej estetyki typowej dla czasów komunistycznych.
Dalsza część zadania jest indywidualna (odniesienie do treści całej lektury).
Uwaga! Jest to odpowiedź na podstawie przytoczonego fragmentu.
Madame znacząco wpłynęła na codzienność uczniów. Młodzież była zafascynowana tajemniczą kobietą: "Klasa żyła od francuskiego do francuskiego jakby w stanie hipnozy". W jej otoczeniu uczniowie czuli się onieśmieleni, odczuwali wstyd związany ze swoim wyglądem: "dziewczęta [...] czuły się przy niej małe i pokraczne"; "[chłopcy] byli w jej obecności skazani na mękę wstydu". Chłopcy byli zaaferowani myślami o pięknej nauczycielce, natomiast zauroczone dziewczyny bacznie obserwowały stroje kobiety.
Określenie to wskazuje na nieprzystępność kobiety oraz emocjonalny chłód, który narrator-bohater dostrzegł u Madame. Nazwanie bohaterki królową sugeruje też jej elegancję, dumę. Poprzez nawiązanie do znanej baśni autor uwypukla również fakt, że nauczycielka - podobnie jak postać z opowieści Andersena - w pewnym sensie rzuciła na uczniów urok, można więc uznać ją nie tylko za czarującą, lecz także niebezpieczną kobietę.
Odwołanie do innych kontekstów - część indywidualna.
Nawiązania do tekstów kultury:
Odwołania do tekstów kultury stanowią element gry językowej stosowanej przez bohatera-narratora w rozmowie z Madame. Uczeń zręcznie wplata do swoich wypowiedzi cytaty ze znanych dwojgu dramatów Becketta. Wydaje się, iż uczeń zaznacza w ten sposób swoją erudycję, tak jakby chciał dorównać starszej, wykształconej kobiecie. Nawiązania te charakteryzują więc relację bohaterów. Zwracają także uwagę na pewną teatralność w zachowaniach chłopca bądź też świadczą o mitologizowaniu wspomnień przez narratora, który nadaje scenie szczególne znaczenie.