Uczucie miłości najprawdopodobniej odnosi się ogólnie do świata dookoła. W dalszej części utworu poetka wskazuje bowiem poszczególne elementy krajobrazu i przyrody, zwraca także uwagę na ich piękno. 

Przykładowo:

Wydaje się, że poetka opisuje krajobraz z perspektywy ludzkiej. Wskazują na to porównania czy metafory odwołujące się bezpośrednio do świata kultury i wytworów człowieka: "feeria śniegu"; "kontur grudniowego dnia"; "mali tancerze w kropli rzecznej wody" (sztuka); "brzytwa mrozu". Podmiot liryczny patrzy na świat z punktu widzenia człowieka, który jednocześnie zaznacza swoją przynależność do ludzkiego świata ("Usta przy policzku / Policzek przy udzie"), a także podkreśla pokrewieństwo z naturą: "w gnieździe moich ramion mleczny oddech dziecka". 

Określenie "mieszkamy na wydechu świata" sugeruje, że człowiek zawdzięcza coś światu, korzysta z jego dóbr. Żyje "lekko", więc być może nie docenia właściwie otoczenia, z którego czerpie. Koresponduje z tym także wspomniany później "mrok". Ciemność nasuwa jednoznacznie negatywne skojarzenia - podkreśla ciemną stronę istnienia człowieka na ziemi; niewykluczone, że stanowi zapowiedź ekologicznej katastrofy, do której nieuchronnie prowadzi działalność ludzka. Ponadto wskazane wersy zwracają także uwagę na społeczny aspekt ludzkiej egzystencji. Słowa "Usta przy policzku, / Policzek przy brodzie" można odczytywać jako opis duchowych i zmysłowych relacji nawiązywanych przez człowieka. 

Odwołania te mogą wskazywać na aspekt macierzyństwa, który łączy człowieka oraz inne zwierzęta. Jest wyrazem pokrewieństwa tych istot, świadczy o biologicznej więzi, międzygatunkowym porozumieniu. Możliwe także, że osoba mówiąca - a zarazem bohaterka wiersza - to matka ("w gnieździe moich ramion mleczny oddech dziecka"). Kobieta ma więc przy sobie dziecko, pokazuje mu otaczający je świat: "Śnieg szybko topnieje na policzkach dziecka". Przywołanie tej figury może również odnosić się do postrzegania przyrody jako matki. Ta personifikacja uwypukla życiodajną funkcję natury, zapewniającej ludziom i zwierzętom pokarm, miejsce do życia, bezpieczeństwo. 

Indywidualne

Indywidualne

Przykładowo:

Nadanie ludziom cech zwierzęcych można interpretować na różne sposoby. Takie przedstawienie człowieka często stanowi element groteski, karykatury, ma więc charakter satyryczny bądź humorystyczny. Bywa także kojarzony z konwencją fantastyczną lub surrealistyczną, w której to niekiedy posiadanie cech typowych dla zwierząt świadczy o niezwykłości bohatera. Połączenie cech ludzkich i zwierzęcych może także podkreślać podobieństwo tych istot oraz łączącą je ponadgatunkową więź. W takim kontekście dzieło Dudzińskiego można byłoby łączyć z nurtem ekopoetyki. 

Przykładowo:

Zawarte w tytule cyklu słowo "zaskoczenie" może odnosić się do niezwykłości ukazanych na grafice postaci. Możliwe też, że twórca ma na myśli poznawanie przyrody przez człowieka, zgłębianie jej tajemnic, a także odkrywanie podobieństw łączących świat ludzi ze światem zwierząt. W tym kontekście tytuł grafiki mógłby wskazywać na to, iż obcowanie z naturą lub też doświadczenie jej piękna daje człowiekowi radość (Trójkąt radosny).