a) Biblioteka podzielona jest na sześcioboczne galerie z balustradami. Z każdej z nich widać niższe oraz wyższe kondygnacje. Ich ilość jest nieokreślona bądź nawet nieskończona. W każdej galerii znajduje się dwadzieścia pięć szaf z książkami.

b) Przestrzeń jest nieokreślona. Zgodnie z opiniami biblioteka ma kształt kuli o "nieosiągalnym" obwodzie. 

c) Lustra sprawiały, że przestrzeń wydawała się jeszcze bardziej ogromna, nieobjęta. Jednocześnie u niektórych ludzi wzbudzały one przekonanie, że przestrzeń nie jest nieskończona. 

d) Biblioteka istnieje od zawsze. Nie da się wskazać momentu, w którym powstała.

e) Według narratora biblioteka została stworzona przez "jakiegoś boga". 

Pierwszy "aksjomat" głosi, że biblioteka istnieje od zawsze, nie ma początku. Wskazuje zatem na wieczność Boga oraz świata ("bezpośrednią konsekwencją [tej prawdy] jest wieczność świata").

Książki są zapisane za pomocą dwudziestu pięciu symboli ortograficznych - dwudziestu dwóch liter alfabetu oraz przecinka, kropki i odstępu (spacji). Nie ma w nich liczb oraz dużych liter. Ich zapis jest "bezkształtny" i "chaotyczny". Poszczególne litery zazwyczaj ułożone są w taki sposób, że nie przypominają żadnego znanego języka. Od czasu do czasu pomiędzy nieokreślonym zlepkiem znaków można odnaleźć zrozumiały fragment. 

Przez wzgląd na to odkrycie ludzie liczyli, że uda im się odnaleźć książki, które będą zawierały odpowiedzi na trapiące ich pytania. Mieli nadzieję, iż w ten sposób odkryją wiedzę niedostępną dotąd człowiekowi. Z czasem szczęście zmieniło się jednak w "przesadne zniechęcenie", ponieważ poszukiwania się wydłużały, a mimo to wciąż nie udało się odnaleźć tych cennych ksiąg. Przekonanie, że one gdzieś się znajdują, wywoływało frustrację. Niektórzy niszczyli książki w ich ujęciu niepotrzebne. Narodziła się także sekta, której wyznawcy próbowali samodzielnie łączyć znaki, licząc na to, że uda im się stworzyć te idealne dzieła.

Przykładowo:

Tytuł nawiązuje do biblijnej historii budowy wieży Babel. Budowniczy wznosili budowlę, mającą sięgać samego nieba. Nie spodobało się to jednak Bogu, który pomieszał ich języki. Wieża jest symbolem ludzkiej pychy, pragnienia wielkości, a także niezrozumienia. Symbolika koresponduje z treścią oraz wymową opowiadania. Poszukiwacze cennych ksiąg pragnęli bowiem poznać wiedzę, która czyniłaby ich podobnymi stwórcy (tak jak Człowiek Księgi). Ten zamiar im się jednak nie udawał. Dodatkowo księgi były zapisane w taki sposób, że ludzie nie mogli ich zrozumieć, co może być nawiązaniem do pomieszania języków. "Biblioteka Babel" wskazuje więc najprawdopodobniej na to, że nikt tak naprawdę nie jest w stanie zgłębić całej wiedzy zebranej w tym miejscu, choć w teorii jest ona na wyciągniecie ręki. 

Przykładowo:

W tekście biblioteka zostaje nazwana wszechświatem, ponieważ jest rozległa, nieokreślona. W takim przedstawieniu zawarta jest prawda na temat rzeczywistości. Rozmiarów wszechświata nie da się bowiem dokładnie określić. Wciąż pozostaje on tajemnicą, którą próbują rozwikłać naukowcy. Ludzi od wieków trapią pytania dotyczące początków istnienia, miejsca człowieka w świecie, przyszłości. Zrównanie Biblioteki ze wszechświatem może więc odnosić się do tego, iż złożona ziemska rzeczywistość jest pewnym kodem, który ludzkość od wieków próbuje odszyfrować. Tak jak w świecie przedstawionym opowiadania, jest to jednak praktycznie niemożliwe. 

Przykładowo:

Różnorodność oraz bezkształtność ksiąg w bibliotece można interpretować poprzez odwołanie do rzeczywistości. Wszechświat jest bowiem z pozoru chaotyczny, tak jak niezrozumiałe są dzieła. Światem rządzą jednak prawa fizyki, wszystko funkcjonuje zgodnie z pewnym porządkiem. Mimo to człowiek jest w stanie poznać zaledwie niewielki, nieznaczący wycinek wszechświata - "jedną rozsądną linijkę". 

Przykładowo:

Człowiek-Księgi może symbolizować ludzkie pragnienie poznania odpowiedzi na pytania egzystencjalne. Ludzie bowiem od zawsze dążyli do wytłumaczenia pewnych zjawisk, zgłębienia wiedzy na temat świata. Drogą do tego było poznanie naukowe bądź mistyczne. Próbę wyjaśniania tych tajemnic podejmowały różne religie, prądy umysłowe. Czasem prowadziło to także do wywyższania pewnych jednostek, które - zgodnie z przekonaniem swoich wyznawców - posiadały taką wiedzę (np. przywódcy duchowi, prorocy, wróżbici). 

Przykładowo:

Być może narrator znajduje oparcie w przeświadczeniu, że biblioteka jest nieskończona. Woli uważać ja za coś doskonałego, potężniejszego niż kruchy i ograniczony człowiek. Wynika z tego następująca myśl egzystencjalna: ludzie chcą wierzyć w istnienie absolutu, który jest trwały, nieskończony. To pragnienie poświadczają również istniejące od wieków religie. Zakładają one bowiem, że człowiek jest elementem jakiegoś większego, idealnego porządku, a nie jedynie dziełem przypadku. 

Indywidualne

Indywidualne