Rozwiązanie 1.:

Sektor państwowy - obejmuje on polityków, urzędników oraz osoby, które związane są z działalnością polegającą na sprawowaniu władzy.

Sektor rynkowy - obejmuje on podmioty prowadzące działalność gospodarczą, czyli przedsiębiorców, ludzi biznesu, którzy pracują po to, aby osiągnąć zyski. 

Sektor pozarządowy - obejmuje on działalność osób, które pracują w organizacjach, będących niezależnymi od władzy. Ich działalność opiera się na zasadach non profit i pro bono. Swoją działalność kierują w celu realizacji potrzeb określonych grup społecznych. 

Rozwiązanie 2.:

-> TRZY SEKTORY ŻYCIA PUBLICZNEGO W PAŃSTWIE DEMOKRATYCZNYM:

1. Sektor państwowy - obejmuje sferę władzy publicznej, czyli polityków, urzędników i inne osoby sprawujące ważne funkcje państwowe.
2. Sektor rynkowy - stanowią go podmioty, przede wszystkim przedsiębiorstwa, które prowadzą swą działalność dla osiągania zysków finansowych - jest to więc szeroko rozumiana sfera biznesu i gospodarki.
3. Sektor pozarządowy - obejmuje instytucje i działania niezależne bezpośrednio od władzy i takie, których głównym celem nie jest zysk finansowy, lecz aktywność na rzecz ważnych spraw społecznych.

Rozwiązanie 1.:

Warunki, jakie powinny spełnić organizacje pozarządowe, aby uzyskać status organizacji pożytku publicznego to:

• posiadanie charakteru działalności społecznie użytecznej, czyli działać na rzecz rozwoju społeczeństwa,
• prowadzenie działalności w sferze zadań publicznych, które określone są w ramach ustawy (art. 4 ust.1. np. pomoc społeczna, wspieranie rodziny i pieczy zastępczej, udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej oraz zwiększanie świadomości prawnej społeczeństwa, działanie na rzecz integracji i reintegracji zawodowej oraz społecznej osób, które są zagrożone wykluczeniem społecznym, działalność charytatywna, podtrzymywanie oraz upowszechnianie tradycji narodowej, prowadzenie działalności na rzecz mniejszości narodowych i etnicznych oraz integracji cudzoziemców, ochrony i promocji zdrowia, promocja zatrudnienia i aktywizacji zawodowej, działalność na rzecz równych praw kobiet i mężczyzn, działalność na rzecz osób w wieku emerytalnym, w zakresie wspierania rozwoju gospodarczego (przedsiębiorczości), itd.).

Rozwiązanie 2.:

Organizacje pozarządowe, aby uzyskać status organizacji pożytku publicznego, muszą prowadzić działalność uznawaną za społecznie użyteczną, tj. taką, która przyczynia się do rozwoju społeczeństwa. Dodatkowo, muszą prowadzić działalność, która związana jest z realizacją zadań ze sfery publicznej, dotyczących na przykład pomocy społecznej, wspierania rodziny i pieczy zastępczej, udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, wspierania osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, działalności charytatywnej, ochrony i promocji zdrowia, aktywności na rzecz równych praw kobiet i mężczyzn, wspierania osób w wieku emerytalnym czy wzmacniania przedsiębiorczości i rozwoju gospodarczego.

Rozwiązanie 1.:

Podmioty społeczeństwa obywatelskiego:

• organizacje pozarządowe (stowarzyszenia, fundacje), 
• Kościoły, związki wyznaniowe, 
• podmioty gospodarcze, 
• partie polityczne oraz inne podmioty o charakterze politycznym.
• o charakterze społecznym, np. służba zdrowia, 
• podmioty o charakterze kulturowym.

Rozwiązanie 2.:

Społeczeństwo obywatelskie to termin, który odnosi się do grupy ludzi zorganizowanych wokół określonej sprawy publicznej lub problemu społecznego, którzy działają niezależnie od rządu i innych instytucji państwowych.

Członkowie społeczeństwa obywatelskiego zwykle działają na rzecz obrony praw i wolności obywatelskich, promocji równości, zwalczania korupcji i działań nieetycznych w administracji publicznej, ochrony środowiska, ochrony zdrowia, a także w innych kwestiach związanych z interesami publicznymi.

Społeczeństwo obywatelskie obejmuje różne grupy i organizacje, takie jak stowarzyszenia, fundacje, organizacje pozarządowe, grupy wolontariackie i inicjatywy obywatelskie. Często korzystają one z różnych narzędzi, takich jak protesty, kampanie społeczne, petycje, a także różnego rodzaju projekty i programy, aby zwrócić uwagę na swoje cele i przekonać rządy i instytucje publiczne do podjęcia działań w interesie społecznym.

Społeczeństwo obywatelskie jest ważnym elementem demokracji i stanowi siłę równoważącą wobec władzy rządowej, dzięki czemu obywatele mają większy wpływ na kształtowanie polityki publicznej.

Głównymi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego są:

- stowarzyszenia,

- fundacje,

- organizacje społeczne w rodzaju związków zawodowych, zrzeszeń pracodawców, partii politycznych, instytucji samorządowych czy Kościołów.

Rozwiązanie 1.:

Między religią a wyznaniem występuje różnica, która polega na tym, że religia jest czymś szerszym niż wyznanie, które jest jednym z przejawów religijności człowieka. Dla przykładu religiami są chrześcijaństwo oraz islam, zaś wyznaniami w ramach samego chrześcijaństwa są: katolicyzm, prawosławie, protestantyzm. 

Rozwiązanie 2.:

Religia i wyznanie to dwa powiązane ze sobą pojęcia, ale różnią się one swoim znaczeniem.

Religia jest ogólnym terminem, który odnosi się do systemu wierzeń, praktyk, wartości, rytuałów i instytucji, które regulują relacje między człowiekiem a boskością, ewentualnie innymi istotami ponadnaturalnymi. Religie zazwyczaj posiadają strukturę hierarchiczną, a także wyznaczają społeczne normy dotyczące moralności, etyki i zachowań. Przykłady religii to chrześcijaństwo, islam, judaizm, hinduizm, buddyzm, taoizm i wiele innych.

Wyznanie z kolei to określenie na konkretną wiarę lub doktrynę religijną, którą wyznaje osoba lub grupa osób. Oznacza to, że wyznanie jest konkretną formą praktykowania religii, a nie samą religią. Na przykład, chrześcijaństwo jest jedną z religii, a rzymskokatolickie wyznanie jest jednym z wariantów chrześcijaństwa. Podobnie, islam to jedna z religii, a szyizm i sunnizm są różnymi wyznaniami tej religii.

W skrócie, religia to bardziej ogólny termin, który odnosi się do systemu wierzeń, wartości i praktyk, podczas gdy wyznanie jest bardziej szczegółowe i odnosi się do konkretnego sposobu praktykowania danej religii.

Rozwiązanie 1.:

Cechy partii politycznej to:

• posiadanie określonej struktury organizacyjnej,
• posiadanie programu politycznego,
• posiadanie określonych celów (zostały opisane poniżej), 
• posiadanie charakteru politycznego.

Funkcje partii politycznych:

• kształtowanie opinii wyborców, 
• funkcja wyborcza, 
• funkcja rządzenia, 
• wyłanianie elit politycznych,. 
• wyrażanie i obrona interesów obywateli i grup społecznych.

Celami działania partii politycznych są:

• zdobycie i sprawowanie władzy - partia polityczna dąży do wygrania wyborów, stworzenia stabilnego rządu oraz sprawowania niezachwianej władzy (PiS posiadając większość parlamentarną ma możliwość sprawowania silnych rządów przez okres kadencji parlament),
• przygotowanie kadr do sprawowania władzy i pełnienia funkcji w instytucjach państwowych - każda partia przygotowuje swoich członków do przejęcia określonych stanowisk państwowych (obecnie to politycy koalicji - PiS, Porozumienie, Solidarna Polska-, obejmują stanowiska i wchodzą w skład gremium zarządzającego instytucjami publicznymi), 
• kontrolowanie działań władzy - partie będące w opozycji działają przede wszystkim w zakresie kontrolowania poczynań partii koalicyjnych (obecnie wiele partii znajduje się w opozycji i to one kontrolują sposób działania władzy. Do tego rodzaju partii należą, m.in. Platforma Obywatelska, Kukiz'15, Nowoczesna, Polskie Stronnictwo Ludowe),
• kształtowanie kultury politycznej i opinii publicznej - zarówno politycy koalicji, jak i opozycji podejmują szereg działań zmierzających do kształtowania własnego wizerunku oraz wizerunku partii opozycyjnych, a tym samym kształtowania szeroko rozumianej opinii publicznej na temat polityki i jej uczestników, 
• uczestnictwo w kształtowaniu systemu partyjnego - to właśnie poszczególne partie polityczne tworzą system partyjny funkcjonujący w danym państwie, 
• formułowanie programów wyborczych - zarówno partie wchodzące do koalicji, jak i opozycji przygotowują swoje programy wyborcze, aby na ich podstawie przychylić potencjalnym wyborcom swój pomysł na rządzenie państwem, 
• formułowanie i wyrażanie interesów grupowych - partie polityczne skupiają się wokół określonych ideologii, grup społecznych, które pragną reprezentować w parlamencie i to właśnie ich interesy próbują oni reprezentować (np. Polskie Stronnictwo Ludowe reprezentuje w parlamencie przede wszystkim stanowisko polskich rolników).

Rozwiązanie 2.:

Podstawowe funkcje i cechy partii politycznych to:

Funkcje:

1. Reprezentacja interesów - Partie polityczne reprezentują interesy swoich wyborców i starają się zaspokoić ich potrzeby poprzez odpowiednią politykę.
2. Formułowanie i propagowanie programu politycznego - Partie polityczne formułują i propagują swoje programy polityczne, w których określają swoje cele i sposoby ich realizacji.
3. Udział w wyborach - Partie polityczne biorą udział w wyborach, stając się alternatywą dla innych partii i dając wyborcom możliwość wyboru.
4. Kontrola i nadzór nad rządem - Partie polityczne kontrolują i nadzorują rząd (dotyczy to zwłaszcza partii opozycyjnych), co pozwala na monitorowanie działań władzy (w szczególności władzy wykonawczej) i zapobieganie jej nadużyciom.

Cechy:

1. Organizacja - Partie polityczne są organizacjami, które posiadają struktury i hierarchię, a ich członkowie współpracują ze sobą w celu realizacji stawianych przed sobą celów.
2. Ideologia - Partie polityczne opierają się na określonej ideologii, która określa ich cele i wartości.
3. Program polityczny - Partie polityczne mają program polityczny, w którym określają swoje cele i sposoby ich realizacji.
4. Członkostwo - Partie polityczne posiadają członków, którzy przyczyniają się do ich funkcjonowania i podejmowania decyzji.
5. Udział w wyborach - Partie polityczne biorą udział w wyborach, aby zdobyć władzę lub wpłynąć na decyzje rządu.
6. Interes publiczny - Partie polityczne powinny działać w interesie publicznym, a nie tylko w interesie swoich wyborców czy liderów.

Rozwiązanie 1.:

A. Indoktrynacja - 

1. Działanie polegające na natarczywym wpajaniu obywatelom ideologii rządzących. 

B. Mediatyzacja polityki - 

4. Proces przejawiający się w tym, że politycy starają się działać i wypowiadać w sposób, który zapewni im stałą obecność w mediach, m.in. dążą do otwartego konfliktu z osobami o odmiennych poglądach. 

C. Polityzacja mediów - 

2. Proces, w którego wyniku dziennikarze angażują się w spór polityczny, przez co zatracają swój obiektywizm. 

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Zasadę obiektywizmu dziennikarskiego opisuje zdanie:

C. Dziennikarz rzetelnie prezentuje różne punkty widzenia na daną sprawę.

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

perswazja - namawianie do czegoś lub odradzanie poparte odpowiednimi argumentami

manipulacja - przeinaczanie faktów, by udowodnić swoje racje lub wpłynąć na zachowanie drugiej osoby

Rozwiązanie 2.:

Perswazja i manipulacja to dwa różne podejścia do przekonywania innych ludzi. Perswazja ma na celu przekonanie innych do swojego punktu widzenia, prezentując racjonalne argumenty i fakty. Manipulacja natomiast polega na wprowadzeniu innych w błąd, stosując często podstępne i nieetyczne techniki, aby uzyskać pożądany rezultat.

Główne różnice między perswazją a manipulacją to:

1. Cel: Perswazja ma na celu przekonanie innych do swojego punktu widzenia, podczas gdy manipulacja ma na celu uzyskanie pożądanych wyników, często poprzez wprowadzanie innych w błąd.

2. Metody: Perswazja odwołuje się racjonalnych argumentów i faktów, podczas gdy manipulacja często polega na wykorzystywaniu emocji i podejrzanych technik, takich jak groźby, szantaż czy szukanie słabych punktów u innych.

3. Etyka: Perswazja przestrzega zasad etyki i szanuje prawa innych, podczas gdy manipulacja jest często nieetyczna i narusza granice innych.

Wniosek: Perswazja jest pozytywnym podejściem, ponieważ dąży do przekonania innych do swojego punktu widzenia poprzez racjonalne argumenty i fakty, bez naruszania praw i granic innych. Manipulacja natomiast jest negatywnym podejściem, ponieważ polega na wprowadzaniu innych w błąd i stosowaniu nieetycznych technik, aby osiągnąć pożądane cele.

Rozwiązanie 1.:

Nepotyzm polega na:

D. faworyzowaniu członków własnej rodziny (lub bliskich znajomych) przy rozdziale dóbr publicznych.

Rozwiązanie 2.: