Rozwiązanie 1.:

A. zdolność do czynności prawnych 

2. Możliwość działania w celu doprowadzenia do powstania, zmiany lub ustania stosunków prawnych.

B. pełnomocnictwo

3. Forma przedstawicielstwa, która polegała na wyznaczeniu danej osoby do działania w cudzym  imieniu.

C. zachowek

1. Uprawnienie chroniące interesy zstępnych, małżonka i rodziców spadkodawców na wypadek pominięcia ich przez spadkodawcę w testamencie.

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Małżeńska wspólność majątkowa - jest to forma małżeńskiego ustroju majątkowego, która zakłada, że współmałżonkowie posiadają wspólność przedmiotów majątkowych, które zostały przez nich nabyte w trakcie trwania małżeństwa, a ich zakres jest określony w ramach ustawy lub umowy.

Obowiązek alimentacyjny - jest to obowiązek dostarczania środków utrzymania (oraz wychowania) w stosunku pomiędzy osobą, na którą został nałożony ten obowiązek oraz stroną, która uzyskała alimenty.

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Etapy postepowania karnego:

• Złożenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. 
• Wszczęcie postępowania przez prokuratora. 
• Bieg postępowania przygotowawczego.
• Wniesienie aktu oskarżenia. 
• Postępowanie sądowe. 
• Ewentualnie postępowanie odwoławcze. 

Tryb postępowania karnego:

• Podmioty prawa silnie związane są restrykcyjnymi przepisami prawnymi, nie mają one swobody w zakresie kształtowania swoich relacji.
• Spory rozpatrywane są albo z inicjatywy stron (wniosek o ukaranie złożony z inicjatywy poszkodowanego) albo z urzędu.
• Uczestniczą w nim organy procesowe i strony procesowe (prokurator, oskarżony) oraz reprezentacji stron (np. obrońcy) i świadkowie. 
• Zostały wyszczególnione etapy postępowania (postępowanie policyjne, postępowanie prokuratorskie, decyzja o skierowaniu spawy do sądu).
• Osoba pokrzywdzona nie ponosi kosztów postępowania sądowego.
• W postępowaniu bierze udział obrońca oskarżonego lub pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.
• Podstawą prawną są przepisy zawarte w Kodeksie karnym.

Zasady prawa karnego: 

• zasada odpowiedzialności za czyn - dotyczy ona konsekwencji, który wynika z dopuszczenia się przez danego człowieka do czynu zabronionego (przestępstwa) przez ustawę, 
• zasada winy - do odpowiedzialności może zostać pociągnięta osoba, której można postawić zarzut, czyli doprowadziła ona do określonej sytuacji, np. osoba umyślnie, mając zamiar popełniła czyn zabroniony przez ustawę i jednocześnie w swoim działaniu kierował się wolną wolą.
• zasada odpowiedzialności indywidualnej i osobistej - karze podlega osoba, która dopuściła się czynu zabronionego, przy czym owej odpowiedzialności nie można przenieść na osobę trzecią,
• zasada humanitaryzmu - zakłada, że realizacja kar nie może przekraczać ludzkich możliwości i jednocześnie kary nie mogą być okrutne i poniżające. Prawo karne ma za zadanie uwzględniać prawa jednostek przewidziane w międzynarodowych i krajowych aktach prawnych.

Strony postępowania karnego:

• oskarżyciel, 
• oskarżony.

Inni uczestnicy postępowania karnego:

• sędzia, 
• świadkowie, 
• biegli sądowi.

W przypadku karnych procesów sądowych mamy do czynienia z następującym rozkładem miejsc na sali sądowej: na samym środku sali rozpraw znajduje się miejsce zeznań świadków. Naprzeciwko tego miejsca ulokowana jest ława sędziowska, przy której zasiadają (w I instancji) ławnicy oraz skład sędziowski. Obok ławy sędziowskiej (po lewej stronie sędziego) znajduje się biurko protokolanta. Po obu stronach miejsca służącego do zeznań świadków znajdują się miejsca, przy których zasiadają strony postępowania. Po lewej stronie miejsca zeznań świadków znajduje się ława prokuratora, zaś po prawej stronie ława obrońcy osoby oskarżonej, za którą znajduje się ława osoby oskarżonej. Naprzeciwko ławy sędziowskiej, ale dalej niż miejsce zeznań świadków znajdują się ławy, na których zasiada publiczność. 

W procesie karnym świadkowi przysługują prawa, które gwarantują mu zastrzeżenie danych dotyczących adresu jego zamieszkania i ujawnieniu ich wyłącznie policji oraz prokuratorowi. Ma to na celu ochronę świadków i ich rodzin przez ewentualnymi represjami ze strony oskarżonych i ich rodzin. Świadek ma prawo do zachowania tajemnicy państwowej lub służbowej. Co więcej nie jest to wyłącznie jego przywilej, ale ciążący na nim obowiązek. Złożenie zeznań w przedmiocie, w którym danego świadka obowiązuje tajemnice, możliwe jest dopiero po zwolnieniu go z obowiązku zachowania tajemnicy przez uprawniony do tego organ. Świadek może również skorzystać z prawa do uchylenia się od odpowiedzi na pytania, których konsekwencją byłoby zaszkodzenie sobie lub swoim najbliższym. Ponadto ma on także prawo do żądania przesłuchania z wyłączenie jawności, jeśli jego zeznanie mogłoby narazić jego osobę lub jego najbliższych na hańbę. 

W procesie karnym oskarżonemu przysłuchują prawa, które gwarantują mu przeprowadzenie skutecznej obrony. Osoba oskarżona ma prawo do obrony i korzystania z pomocy obrońców, czyli wyspecjalizowanych osób, znających się na stosowaniu przepisów prawnych i ich wykładni. Osoba oskarżona ma również prawo do zabierania głosu, składania wyjaśnień oraz zadawania pytań, które mogą doprowadzić do jego uniewinnienia. Należy jednocześnie zauważyć, że przez cały okres trwania postępowania karnego, oskarżonemu przysługuje prawo skupione w zasadzie domniemania niewinności. Dlatego też dopóki nie udowodni mu się winy, to nie można uważać danej osoby za przestępcę. Ponadto sąd ma obowiązek rozstrzygać wszelkie wątpliwości na korzyść osoby oskarżonej, co również ściśle związane jest z zasadą domniemania niewinności. 

Polskie prawo przewiduje możliwość utajnienia danych ofiar oraz świadków, ponieważ jest to forma specjalnego zabezpieczenia grupy ludzi szczególnie narażonych na wszelkiego rodzaju próby wpływania na nie przez przestępców oraz osoby blisko z nimi związane. Tym samym utajnienie danych ofiar oraz świadków ma pozytywny wpływ na przebieg procedury postępowania karnego oraz na całokształt wymiaru sprawiedliwości. 

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Stwierdzenie, które opisuje realizację zasady domniemania niewinności:

D. Każdą osobę, której zarzuca się popełnienie czynu zabronionego przez prawo, uważa się za niewinną, póki jej wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Najważniejsze różnice pomiędzy aktami administracyjnymi a aktami normatywnymi wydanymi przez organy administracji publicznej to:

Rozwiązanie 2.:

Akt administracyjny zawiera normy o charakterze indywidualnym i konkretnym, a ponadto wykorzystywany jest jednorazowo, do unormowania określonych sytuacji i spraw. Przyjmuje zazwyczaj postać decyzji administracyjnej, ewentualnie postanowienia, zezwolenia, nakazu, zakazu bądź pozwolenia.

Natomiast akt normatywny zawiera normy o charakterze generalnym (ogólnym) i abstrakcyjnym. Akt taki wykorzystuje się we wskazanych przez prawo sytuacjach, a zazwyczaj przyjmuje on postać zarządzenia bądź uchwały.

Rozwiązanie 1.:

Środkiem zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, który służy do zakwestionowania decyzji wydanej przez organ administracji publicznej w I instancji, jest: 

C.  odwołanie.

W Polsce wiek emerytalny wynosi:

C. 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn.

Rozwiązanie 2.: