Rozwiązanie 1.:

Konflikt etniczny - jest to rodzaj konfliktu społecznego, którego stronami są narody, mniejszości narodowe lub grupy etniczne, które funkcjonują w społeczeństwie wielonarodowym.

Terroryzm -  działania pojedynczych osób lub grup usiłujących za pomocą aktów terrorystycznych wymusić na rządach państw określone ustępstwa. 

Rozwiązanie 2.:

-> Konflikt etniczny to sytuacja, w której grupy etniczne lub narodowe walczą ze sobą w imię różnych interesów, takich jak kontrola terytorium, surowców, władzy lub wpływu. Konflikt etniczny może prowadzić do napięć, wrogiej retoryki, przemocy, wojny domowej lub innych form przemocowej interakcji między grupami etnicznymi.

-> Terroryzm to przemoc polityczna stosowana przez jednostki lub grupy w celu osiągnięcia politycznych lub ideologicznych celów. Terroryści często celowo atakują cywilów lub cele, które są istotne dla danego społeczeństwa, takie jak szpitale, szkoły, miejsca kultu religijnego lub infrastruktura krytyczna. Cele terroryzmu mogą obejmować zmianę polityki rządu, wyprowadzenie wojsk z danego regionu, zyskanie niepodległości lub wprowadzenie rządu opartego na ideologiach religijnych lub politycznych. Terroryzm jest uznawany za zbrodnię przeciwko ludzkości i jest zdecydowanie potępiany przez większość społeczności na całym świecie.

Rozwiązanie 1.:

Najczęstsze przyczyny konfliktów etnicznych:

• przymusowa asymilacja, np. konflikt trwający we Francji, której władze państwowe chcą doprowadzić do powstania jednolitej francuskiej tożsamości narodowej, 
• uwolnienie tożsamości etnicznej, np. separatystyczne dążenia Katalonii oraz Baskonii w Hiszpanii, 
• ograniczanie realizacji tożsamości etnicznej, np. konflikt na Litwie w sprawie sporu o pisownię polskich nazwisk w oficjalnych dokumentach państwowych, 
• zagrożenie całkowitym zanikiem tożsamości etnicznej, np. konflikt etniczny doprowadził do tego, że nazistowskie Niemcy dokonali holokaustu ludności żydowskiej w czasie II wojny światowej.

Rozwiązanie 2.:

Konflikty etniczne to spory, które wybuchają między różnymi grupami etnicznymi na tle różnic kulturowych, językowych, religijnych, historycznych, terytorialnych lub innych czynników. Oto kilka najczęstszych przyczyn konfliktów etnicznych:

1. Dyskryminacja i nierówności społeczne - nierówności społeczne i dyskryminacja mniejszości etnicznych przez większość mogą prowadzić do niezadowolenia i konfliktów.

2. Terroryzm i ekstremizm - grupy etniczne często uciekają się do terroryzmu i ekstremizmu, aby walczyć o swoje prawa i cele.

3. Walka o władzę i kontrolę nad zasobami - walka o władzę i kontrolę nad zasobami, takimi jak woda, ropa naftowa, diamenty lub inne bogactwa naturalne, może prowadzić do konfliktów między różnymi grupami etnicznymi.

4. Historia i dziedzictwo - różnice historyczne i dziedzictwo kulturowe mogą prowadzić do konfliktów, ponieważ grupy etniczne mają różne wersje interpretacji historii i podejścia do wydarzeń z przeszłości.

Przykłady sporów na tle etnicznym we współczesnym świecie:

1. Konflikt izraelsko-palestyński - konflikt między Izraelem a Palestyną, który trwa od ponad 70 lat i koncentruje się na terytoriach spornych, które obie strony uważają za swoje.

2. Konflikt w Darfurze - konflikt między czarnoskórymi mieszkańcami Darfuru w Sudanie a rządem centralnym, który doprowadził do masowych zabójstw, gwałtów i przesiedleń ludności.

3. Konflikt w Rwandzie - konflikt między Hutu i Tutsi w Rwandzie, który doprowadził do ludobójstwa w 1994 roku, w wyniku którego zginęło około 800 000 ludzi.

4. Konflikt w Czeczenii - konflikt między separatystycznym ruchem czeczeńskim a Rosją, który trwa od lat 90-tych XX wieku i przyniósł wiele ofiar wśród cywilów i żołnierzy.

5. Konflikt w Sudanie Południowym - konflikt między rządem Sudanu a separatystycznym ruchem w Sudanie Południowym, który doprowadził do uzyskania przez Sudan Południowy niepodległości w 2011 roku.

Rozwiązanie 1.:

a) Państwa UE, w których występują napięcia etniczne:

• Hiszpania - Baskowie, Galia i Katalończycy kontra Hiszpania, 
• Belgia - konflikt pomiędzy Walonią a Flandrią, 
• Francja - konflikt pomiędzy Bretończykami i Sabaudią, Alzacją a Francją, 
• Włochy - konflikt pomiędzy Włochami a Tyrolem Południowym, Sardynią, Korsyką i Wenecją Julijską, 
• Niemcy - konflikt pomiędzy Niemcami a Bawarią, Fryzją i Łużycami, 
• Chorwacja - konflikt z Krajiną, 
• Grecja - konflikt etniczny o Epir, 
• Bułgaria - konflikt o Kyrdżali, 
• Cypr konflikt o Cypr Północny, 
• Czechy - konflikt o Morawy, 
• Polska - konflikt ze Ślązakami, 
• Rumunia - konflikt o Ziemie Seklerów, 
• Łotwa - konflikt o Łatgalię, 
• Litwa - konflikt o Wileńszczyznę, 
• Szwecja - konflikt o Laponię i Skanię, 
• Finlandia - konflikt z Lapończykami. 

b) To zadanie ma charakter indywidualny. Sam/a musisz je wykonać.

Rozwiązanie 2.:

a)

b)

Ta część zadania ma (częściowo) charakter indywidualny, ponieważ wymaga indywidualnego doboru tematów do opisania. Stąd proponowane rozwiązanie może przybrać jedynie postać przykładowej wskazówki pomocnej do samodzielnego opracowania odpowiedzi.

Przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego opracowania odpowiedzi:

-> Krótka notatka na temat konfliktu między Walonami a Flamandami w Belgii:

Konflikt między Walonami i Flamandami jest jednym z najważniejszych konfliktów etnicznych w Belgii. Belgia jest krajem o dwóch językach oficjalnych, francuskim i niderlandzkim, które są używane odpowiednio przez Walonów i Flamandów. Walonowie zamieszkują południową część kraju, a Flamandowie północną.

Konflikt między tymi dwoma grupami zaczął się już w XIX wieku i wynikał z różnic kulturowych i językowych między nimi. Konflikt zaostrzył się po II wojnie światowej, kiedy to flamandzka społeczność zaczęła domagać się większej autonomii dla swojego regionu i uznania niderlandzkiego jako języka równorzędnego z francuskim. Walonowie natomiast obawiali się, że to doprowadzi do ograniczenia ich wpływów w kraju.

Konflikt ten osiągnął punkt kulminacyjny w latach 60-tych i 70-tych XX wieku, kiedy to pojawiły się ruchy separatystyczne we Flandrii, a także wśród Walonów. W rezultacie Belgia stała się federalnym państwem, złożonym z trzech regionów - Flandrii, Walonii i Brukseli - które mają pewną autonomię.

Mimo to konflikt między Walonami i Flamandami wciąż jest obecny, chociaż znacznie osłabł. W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci obie grupy zaczęły się bardziej integrować, co spowodowało zmniejszenie podziałów. Niemniej jednak, kwestie językowe, kulturowe i polityczne wciąż stanowią poważne wyzwania dla Belgii.

-> Krótka notatka na temat pojawiających się okresowo konfliktów między Polakami zamieszkującymi Wileńszczyznę a władzami litewskimi:

Współczesne spory między Polakami a władzami litewskimi na Wileńszczyźnie koncentrują się przede wszystkim wokół kwestii praw mniejszości narodowych i języka.

Polacy na Wileńszczyźnie skarżą się na różnego rodzaju dyskryminację ze strony litewskich władz, w tym na ograniczenia w używaniu języka polskiego w urzędach i szkołach oraz na brak dostatecznej reprezentacji Polaków we władzach lokalnych.

Władze litewskie z kolei tłumaczą swoje działania koniecznością przestrzegania litewskiej konstytucji, która uznaje język litewski za język państwowy i jedynie w niewielkim stopniu uznaje prawa mniejszości narodowych.

Kwestia odbudowy polskiej kultury na Wileńszczyźnie jest również ważnym tematem w sporze między Polakami a władzami litewskimi. Polacy chcą między innymi przywrócenia polskich nazw ulic i miejscowości oraz odbudowy zniszczonych polskich zabytków, co jednak spotyka się z oporem ze strony władz litewskich.

Sporadycznie dochodzi również do aktów wandalizmu skierowanych przeciwko polskim obiektom kulturowym, co dodatkowo podsyca napięcia między Polakami a władzami litewskimi na Wileńszczyźnie.

Zadanie ma charakter indywidualny. Dlatego proponowane rozwiązanie może zawierać wyłącznie przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego opracowania odpowiedzi.

Przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego opracowania odpowiedzi:

-> Przykładowe wskazówki mogące stanowić inspirację do przygotowania prezentacji na temat konfliktu etnicznego między Walonami a Flamandami w Belgii:

Konflikt między Walonami a Flamandami w Belgii ma swoje źródła w różnicach kulturowych, językowych i ekonomicznych między obydwoma społecznościami. Belgia jest państwem dwujęzycznym, gdzie obok języka francuskiego, którym posługuje się większość Walonów, istnieje język niderlandzki, którym posługuje się większość Flamandów. Konflikt między obydwoma grupami etnicznymi jest istotny już od ponad stu lat i jest związany z różnymi kwestiami, takimi jak na przykład podział zasobów i wpływów politycznych.

Możliwości zażegnania konfliktu między Walonami a Flamandami w Belgii zależą od wielu czynników, w tym od woli polityków i społeczeństwa. Poniżej przedstawiono kilka możliwych przykładowych rozwiązań:

1. Większa autonomia dla regionów: jednym z rozwiązań jest przekazanie większej autonomii regionom. Taka reforma mogłaby pomóc w redukcji napięć między obydwoma społecznościami, a także zwiększyć efektywność działań w zakresie polityki i gospodarki.

2. Rozwój dialogu i komunikacji między grupami: kluczowym elementem rozwiązania konfliktu jest rozwój dialogu i komunikacji między obydwoma społecznościami. Dzięki temu można by osiągnąć porozumienie w sprawie podziału zasobów, wpływów politycznych i innych kwestii, które wpływają na relacje między Walonami a Flamandami.

3. Wspólne cele i cele narodowe: ustanowienie wspólnych celów i celów narodowych mogłoby pomóc w osiągnięciu większego zrozumienia i tolerancji między obydwoma społecznościami. Wymagałoby to jednakże ustalenia, jakie są te cele i jakie środki będą potrzebne do ich osiągnięcia.

4. Edukacja i integracja: ważnym krokiem do rozwiązania konfliktu między Walonami a Flamandami byłoby zapewnienie, że obydwie społeczności są w pełni zintegrowane i mają równe szanse na rozwój. Dlatego ważne jest, aby edukacja i programy integracyjne były dostępne dla wszystkich mieszkańców współczesnej Belgii.

^{-> Flaga Walonów.}

^{-> Flaga Flamandów.}

Rozwiązanie 1.:

A. Terroryzm ideologiczny to działania motywowane dążeniem grupy etnicznej do utworzenia niepodległego państwa. - FAŁSZ

B. Przedstawiciele terroryzmu religijnego dążą do utworzenia państwa wyznaniowego. -  PRAWDA

C. W XXI w. terroryzm indywidualny został zastąpiony przez terroryzm zbiorowy. - PRAWDA

D. ETA to organizacja terrorystyczna zrzeszająca fundamentalistów muzułmańskich. - FAŁSZ

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Lista organizacji terrorystycznych według Departamentu Stanu USA:

• Organizacja Abu Nidala(ANO) (od 8 października 1997)
• Grupa Abu Sajjafa(od 8 października 1997)
• Aum Shinrikyō(od 8 października 1997)
• Baskijska Ojczyzna i Wolność(ETA) (od 8 października 1997)
• Dżama’a Islamijja(Islamic Group) (od 8 października 1997)
• Hamas(Islamic Resistance Movement) (od 8 października 1997)
• Harkat-ul-Mudżahedin(HUM) (od 8 października 1997)
• Hezbollah(Partia Boga) (od 8 października 1997)
• Kach(od 8 października 1997)
• Partia Pracujących Kurdystanu(PKK) (od 8 października 1997)
• Tamilskie Tygrysy(LTTE) (od 8 października 1997)
• Armia Wyzwolenia Narodowego(ELN) (od 8 października 1997)
• Front Wyzwolenia Palestyny(PLF) (od 8 października 1997)
• Palestyński Islamski Dżihad(PIJ) (od 8 października 1997)
• Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny(PFLF) (od 8 października 1997)
• Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo(PFLP-GC) (od 8 października 1997)
• Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii(FARC) (od 8 października 1997)
• Organizacja Rewolucyjna 17 listopada(od 8 października 1997)
• Rewolucyjna Partia i Front Wyzwolenia(od 8 października 1997)
• Świetlisty Szlak(od 8 października 1997)
• Al-Ka’ida(od 8 października 1999)
• Islamski Ruch Uzbekistanu(IMU) (od 25 września 2000)
• Prawdziwa Irlandzka Armia Republikańska(od 16 maja 2001)
• Zjednoczone Siły Samoobrony Kolumbii(AUC) (od 10 września 2001)
• Dżajsz-i-Muhammad(JEM) (Armia Mohameda) (od 26 grudnia 2001)
• Laszkar-i-Toiba(LT) (od 26 grudnia 2001)
• Brygady Męczenników Al-Aksa(od 27 marca 2002)
• Ansar al-Islam(od 27 marca 2002)
• Al-Ka’ida Islamskiego Maghrebu(AQIM) (wcześniej: Salaficka Grupa Modlitwy i Walki) (GSPC) (od 27 marca 2002)
• Nowa Armia Ludowa – Komunistyczna Partia Filipin(CPP/NPA) (od 9 sierpnia 2002)
• Dżama’a Islamijja(JI) (od 23 października 2002)
• Laszkar-i-Dżangwi(od 30 stycznia 2003)
• Asbat al-Ansar(od 22 marca 2004)
• Kontynuacja Irlandzkiej Armii Republikańskiej(CIRA) (13 lipca 2004)
• Libijska Islamska Grupa Walcząca(LIFG) (od 17 grudnia 2004)
• Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie(ISIS), (wcześniej: Jama'at al-Tawhid wa'al-Jihad) (JTJ) (od 17 grudnia 2004)
• Islamski Dżigah(od 17 czerwca 2005)
• Harakat ul-Dżihad-al-Islami(od 5 marca 2008)
• Asz-Szabab(od 18 marca 2008)
• Walka Rewolucyjna(od 18 maja 2009)
• Kata’ib Hizb Allah(od 2 lipca 2009)
• Al-Ka’ida Półwyspu Arabskiego(od 19 stycznia 2010)
• Czarne Słońce (CS) (od 23 lutego 2010)
• Tehrik-i-Taliban Pakistan(od 1 września 2010)
• Dżundallah(od 4 listopada 2010)
• Armia Islamu(od 23 maja 2011)
• Indyjscy Mudżahedini(od 19 września 2011)
• Dżimah Anszurut Tauhid(od 13 marca 2012)
• Brygady Abdullaha Azzama(od 30 maja 2012)
• Siatka Hakkaniego(od 19 września 2012)
• Ansar ad-Din(od 22 marca 2013)
• Boko Haram(od 13 listopada 2013)
• Front Obrony Muzułmanów w Czarnej Afryce(od 13 listopada 2013)
• Zamaskowana Brygada(od 18 grudnia 2013)
• Ansar Bajt al-Makdis(od 9 kwietnia 2014)

Lista organizacji terrorystycznych według Unii Europejskiej:

• „Abu Nidal Organisation” – „ANO” („Organizacja Abu Nidala”)
• „Al-Aqsa Martyrs' Brigade” („Brygady Męczenników Al-Aksy”).
• „Al Aqsa e.V.” („Stowarzyszenie Al-Aksa”).
• „Babbar Khalsa” („Babbar Chalsa”).
• „Communist Party of the Philippines” („Komunistyczna Partia Filipin”) wraz z „New People's Army” – „NPA” („Nowa Armia Ludowa”), Filipiny.
• „Gama'a al-Islamiyya” („Dżama'a al Islamija”) [inna nazwa: „Al-Gama'a al-Islamiyya” („Al Dżama'a al Islamija”)]
• („Grupa Islamska” – „GI”).
• „İslami Büyük Doğu Akıncılar Cephesi” – „IBDA-C” („Islamski Front Bojowników o Wielki Wschód”).
• „Hamas” wraz z „Hamas-Izz al-Din al-Qassem”.
• „Hizballah Military Wing” (Wojskowe Skrzydło Hizballah)
•  „Hizbul Mujahideen” – „HM” („Hizbul Mudżahedin”).
•  „Khalistan Zindabad Force” – „KZF” („Siły Chalistan Zindabad”).
•  „Kurdistan Workers' Party” – „PKK” („Partia Pracujących Kurdystanu”) (inne nazwy: „KADEK”; „KONGRA-GEL”).
• „Liberation Tigers of Tamil Eelam” – „LTTE” („Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu”).
• „Ejército de Liberación Nacional” („Narodowa Armia Wyzwolenia”).
•  „Palestinian Islamic Jihad” – „PIJ” („Palestyński Islamski Dżihad”).
• „Popular Front for the Liberation of Palestine” – „PFLP” („Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny”
• „Popular Front for the Liberation of Palestine” – „General Command” („Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny” – Naczelne Dowództwo) (inna nazwa: „PFLP – Naczelne Dowództwo”).
• „Fuerzas armadas revolucionarias de Colombia” – „FARC” („Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii”).
• „Devrimci Halk Kurtuluș Partisi-Cephesi” – „DHKP/C” („Rewolucyjna Ludowa Partia/Front/ArmiaWyzwolenia”) (inne nazwy: „Devrimci Sol” („Lewica Rewolucyjna”), Dev Sol.).
• „Sendero Luminoso” – „SL” („Świetlisty Szlak”).
• „Teyrbazen Azadiya Kurdistan” – „TAK” [inne nazwy: „Kurdistan Freedom Falcons” („Sokoły Wolności Kurdystanu”), „Kurdistan Freedom Hawks” („Jastrzębie Wolności Kurdystanu”).

Na listach organizacji uznawanych za terrorystyczne znajdują się wszystkie podmioty, które w swoich działaniach odwołują się do użycia siły, przemocy oraz wywierania nacisku w celu osiągnięcia określonych rezultatów oraz wywołania strachu u określonych grup ludzi. Tego rodzaju listy publikowane są w celach informacyjnych, aby podmioty zajmujące się bezpieczeństwem i porządkiem publicznych poszczególnych państw wiedziały, na które organizacje (i ich członków) należy szczególnie uważać, aby nie doszło do zamachów terrorystycznych. 

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Zadanie ma charakter indywidualny, bo wymaga wyrażenia własnej opinii. Dlatego proponowane rozwiązanie może przybrać wyłącznie postać przykładowej wskazówki pomocnej do samodzielnego opracowania odpowiedzi.

Przykładowa odpowiedź:

Unia Europejska jest organizacją, której charakter jest przede wszystkim gospodarczy i polityczny. Integruje ona państwa europejskie wokół wspólnych przedsięwzięć mających prowadzić do rozwoju ekonomicznego kontynentu. Bezpieczeństwem zajmuje się raczej wtórnie, a terroryzm to właśnie problem związany z bezpieczeństwem. W ostatnich latach Europą wstrząsały jednak ataki terrorystyczne, dotykające zwłaszcza wielkich miast, takich jak Paryż, Berlin czy Barcelona. Bez wątpienia pogarszają one jakość życia mieszkańców, bo sprawiają, że zmuszeni są oni żyć w strachu, obawiając się o swoje życie. Dlatego UE powinna kłaść większy nacisk na przeciwdziałanie terroryzmowi, budując strategie, które odwiodą potencjalnych terrorystów od tego typu działań. Akcje terrorystyczne są podejmowane zwykle dlatego, że ci, którzy działają jako terroryści, są z jakichś względów niezadowoleni i sfrustrowani. Chcą więc poprzez działania terrorystyczne coś zamanifestować politykom i całemu społeczeństwu. UE powinna więc doprowadzić do sytuacji, w której wszystkim jej mieszkańcom będzie żyło się na tyle dobrze i komfortowo, że nie będą myśleli o uciekaniu się do czynów o znamionach terroryzmu.