Rozwiązanie 1.:

NATO (z ang. North Atlanic Treaty Organisation) - Organizacja Paktu Północnoatlanyckiego powstała w 1949 roku, stanowiąca sojusz wojskowy zawiązany w celu obrony ze strony dawnego Związku Sowieckiego oraz państw należących do Układu Warszawskiego. Organizacja ta chroni swoich członków przed zagrożeniami z zewnątrz oraz zapobiega regionalnym konfliktom. 

Cele NATO:

• zacieśnianie współpracy oraz zwiększanie bezpieczeństwa europejskiego, 
• poszanowanie suwerenności, nienaruszalności granic nieingerencji w sprawy wewnętrzne oraz nieuciekania się do użycia siły,
• chęć integracji politycznej,
• powstrzymanie się od użycia siły w stosunkach międzynarodowych
• zapewnienie bezpieczeństwa w Europie, 
• koordynowanie polityk narodowych państw członkowskich, nie tylko w kwestiach militarnych
• początkowo miał chronić państwa założycielskie przed agresją ze strony ZSRR i jego państw satelitarnych, 
• ochrona Starego Kontynentu przed procesem militaryzacji, 
• umocnienie stabilizacji i dobrobytu na obszarze NATO, 
• najważniejszą funkcją jest funkcja stabilizacyjna, czyli powstrzymanie konfliktów regionalnych, stanowiących zagrożenie dla międzynarodowego pokoju,
• dążenie do standaryzacji uzbrojenia i utworzenia odpowiedniej infrastruktury wojskowej na terenie państw członkowskich,
• ułatwianie wymiany informacji i utrzymanie łączności między dowództwami, państwami i kwaterą główną,
• wprowadzenie zasady wzajemnej obrony,
• sojusz o charakterze polityczno-wojskowym.

Działalność Organizacji Paktu Północnoatlantyckiego:

• zagwarantowanie wszystkim państwom członkowskim bezpieczeństwa,
• zapewnia fundament trwałego bezpieczeństwa w Europie, 
• zapewnia środki służące odstraszeniu potencjalnych wrogów, 
• rozwija bezpieczeństwo międzynarodowe w ramach programu "Partnerstwo dla pokoju",
• wysyłanie misji pokojowych.

Rozwiązanie 2.:

Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego (NATO) powstała w 1949 roku i jest największym na świecie sojuszem wojskowym. Głównym celem NATO jest zapewnienie bezpieczeństwa i obrony swoich państw członkowskich poprzez współpracę w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa. Oto niektóre z głównych celów i zadań NATO:

1. Zapewnienie bezpieczeństwa państw członkowskich: NATO działa jako sojusz obronny i jego głównym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa państwom członkowskim. W razie potrzeby NATO działa w obronie swoich państw członkowskich.

2. Wspieranie stabilności międzynarodowej: NATO działa jako organizacja międzynarodowa i działa na rzecz stabilizacji i pokoju na świecie poprzez udział w misjach pokojowych i stabilizacyjnych.

3. Wspieranie współpracy wojskowej: NATO działa na rzecz współpracy wojskowej i poprawy zdolności do współpracy między różnymi armiami państw członkowskich. NATO prowadzi również wspólne ćwiczenia wojskowe, aby poprawić zdolności wojskowe państw członkowskich.

4. Wspieranie bezpieczeństwa cybernetycznego: W dzisiejszych czasach cyberbezpieczeństwo jest ważnym elementem bezpieczeństwa narodowego, dlatego NATO prowadzi działania w celu zapewnienia bezpieczeństwa cybernetycznego swoich państw członkowskich.

5. Wspieranie polityki obrony przeciwrakietowej: NATO prowadzi również politykę obrony przeciwrakietowej, która ma na celu ochronę państw członkowskich przed atakiem rakietowym.

6. Wspieranie dialogu politycznego: NATO działa jako organizacja polityczna, która działa na rzecz utrzymania dialogu i współpracy między państwami członkowskimi oraz z państwami spoza Sojuszu.

7. Wspieranie partnerstwa z państwami spoza Sojuszu: NATO działa również na rzecz wspierania partnerstwa z państwami spoza Sojuszu, w tym z państwami neutralnymi i krajami regionu Morza Czarnego, aby poprawić bezpieczeństwo w regionie.

Rozwiązanie 1.:

a) Twórcom traktatu przyświecała zasada  pokojowego rozstrzygania sporów (art. 1 Traktatu północnoatlantyckiego. 

b) W art. 3 i 4. nałożona na strony następujące zobowiązania:

• prowadzeni stałej i skutecznej samopomocy i pomocy wzajemnej, co ma przyczynić się do rozwinięcia indywidualnej i zbiorowej zdolności do odparcia zbrojnej napaści, 
• konsultowanie się stron traktatu, gdy zagrożona będzie integralność terytorialna, niezależność polityczna lub bezpieczeństwo, którejś ze stron traktatu. 

c) W art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego zostały uregulowane następujące zasady funkcjonowania NATO:

• zbrojna napaść na jedno z państw-stron Traktatu uznawana jest jako atak na wszystkie pozostałe państwa, 
• udzielenia pomocy (z wykorzystaniem środków niezbędnych do odparcia agresji) przez państwa-strony Traktatu państwu-stronie, które zostało zaatakowane, 
• niezwłocznego powiadomienia Rady Bezpieczeństwa o środkach użytych przeciwko wrogiemu podmiotowi, 
• zaniechanie środków użytych przeciwko wrogiemu podmiotowi, gdy tylko Rada Bezpieczeństwa podejmie się  działania koniecznych do przywrócenia i utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. 

d) Rada Bezpieczeństwa ONZ w razie zastosowania art. 5 Traktatu waszyngtońskiego pełni funkcję kontrolera (w zakresie oceny środków użytych przez strony) oraz decyzyjną (to ona docelowo podejmuje działania konieczne do przywrócenia i utrzymania międzynarodowego pokoju u bezpieczeństwa). 

e) Zgodnie z art. 6 Traktatu za napaść zbrojną na państwa członkowskie NATO uważane jest napaść  zbrojna na terytorium, którejś ze stron Traktatu lub pod jej jurysdykcją, na okręty lub samoloty stron (gdzieby się one nie znajdowały, czy na lądzie, czy w powietrzu,  którejkolwiek ze Stron znajdujące się na tych terytoriach lub nad nimi albo na jakimkolwiek innym obszarze w Europie, na którym w dniu wejścia w życie traktatu stacjonowały wojska okupacyjne którejkolwiek ze Stron, lub też na Morzu Śródziemnym czy na obszarze północnoatlantyckim na północ od Zwrotnika Raka).

Rozwiązanie 2.:

a)

Twórcom Traktatu północnoatlantyckiego przyświecała zasada dążenia do pokojowego rozwiązywania sporów.

b)

Art. 3. i 4. nałożyły na strony obowiązek konsultowania się, ilekroć zdaniem którejkolwiek z nich zagrożona będzie integralność terytorialna, niezależność polityczna lub bezpieczeństwo którejkolwiek z nich. Ponadto strony zobowiązały się, że każda z osobna i wszystkie razem będą się wzajemnie wspierać, aby utrzymywać indywidualną i zbiorową zdolność do odparcia ewentualnej zbrojnej agresji.

c)

W art. 5. Traktatu północnoatlantyckiego postanowiono, że zbrojna napaść na jedną ze stron lub kilka z nich na terenie Europy lub Ameryki Północnej będzie uważana za napaść przeciwko nim wszystkim. W związku z tym, na wypadek takiej napaści, strony udzielą stronie (lub stronom) napadniętej (lub napadniętym) pomocy w celu przywrócenia i utrzymania bezpieczeństwa obszaru północnoatlantyckiego, włącznie z użyciem siły zbrojnej.

d)

W razie zastosowania art. 5. Traktatu północnoatlantyckiego Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) ma być bezzwłocznie powiadomiona o zbrojnej napaści na stronę lub strony porozumienia i o wszystkich środkach, jakie zastosowano w konsekwencji takiej napaści. Rada Bezpieczeństwa ONZ ma być więc swoistym kontrolerem działań podejmowanych w związku z uruchomieniem art. 5. 

e)

Wedle art. 6. Traktatu północnoatlantyckiego za napaść  zbrojną na państwa członkowskie NATO uznaje się napaść na terytorium którejś ze stron Traktatu północnoatlantyckiego lub obszar pod jej jurysdykcją, na okręty lub samoloty (gdziekolwiek by się one nie znajdowały, czy na lądzie, czy w powietrzu) którejkolwiek ze stron znajdujące się na tych terytoriach lub nad nimi albo na jakimkolwiek innym obszarze w Europie, na którym w dniu wejścia w życie traktatu stacjonowały wojska okupacyjne którejkolwiek ze stron, jak też na Morzu Śródziemnym oraz na obszarze północnoatlantyckim na północ od Zwrotnika Raka.