Rozwiązanie 1.:

Polityka zagraniczna - ogół aktywności zewnętrznych, które podejmowane są przez państwo w zgodzie z jego racją stanu.

Dyplomacja -  szereg zabiegów związanych z kształtowaniem polityki zagranicznej państwa na arenie międzynarodowej.

Ambasada - placówki dyplomatyczne, których celem jest utrzymywanie i rozwijanie kontaktów z przedstawicielami państw przyjmujących.

Konsulat - urząd państwowy za granicą, który podlega konsulowi.

Rozwiązanie 2.:

-> 'Polityka zagraniczna' to zbiór działań i decyzji podejmowanych przez rząd jednego kraju w celu realizacji określonych zadań w stosunkach międzynarodowych. Polityka zagraniczna obejmuje relacje z innymi krajami, w tym dyplomację, handel, bezpieczeństwo, pomoc humanitarną i wymianę kulturalną.

-> 'Dyplomacja' to proces prowadzenia stosunków międzynarodowych między krajami. W ramach dyplomacji rządy nawiązują kontakty i negocjują porozumienia w sprawach takich jak handel, bezpieczeństwo, pomoc humanitarna i inne. Dyplomacja wymaga umiejętności negocjacji, zarządzania konfliktami i komunikowania się w sposób skuteczny.

-> 'Ambasada' to urząd reprezentujący jeden kraj w innym kraju. Ambasador jest najwyższym przedstawicielem kraju w państwie przyjmującym. Ambasada jest centrum dyplomatycznym i kulturalnym, a także służy do udzielania pomocy obywatelom kraju, który reprezentuje.

-> 'Konsulat' to urząd, który działa w państwie obcym i reprezentuje interesy swojego kraju oraz udziela pomocy obywatelom swojego kraju przebywającym w tym kraju. Konsulat może mieć różne zadania, w zależności od potrzeb kraju, który reprezentuje. Konsulaty mogą działać na różnych szczeblach, od konsulatów honorowych, które są obsługiwane przez honorowych konsulów, po konsulaty generalne, które zajmują się sprawami bardziej złożonymi i zatrudniają większą liczbę pracowników.

Rozwiązanie 1.:

Polska polityka zagraniczna po 1989 r. została przekierowana z kierunku wschodniego na zachodni. Zmiany polityczno-ekonomiczne, które nastąpiły po 1989 r. doprowadziły do uniezależnienia się Polski od wpływów ZSRR i skierowaniu swojej polityki w zakresie dwukierunkowym, co wiąże się z prowadzeniem równoległych stosunków względem Wschodu i Zachodu. W 1992 r. został zawarty traktat pomiędzy Polską a Rosją, którego celem było zachowanie dobrosąsiedzkiej współpracy. W kolejnych latach Polska dążyła do przystąpienia do NATO oraz UE. 

Z tego względu Polska rozpoczęła również współpracę w ramach Trójkąta Wyszehradzkiego, a w drugiej linii prowadziła również politykę wschodnią,, czyli ukierunkowaną na Ukrainę oraz państwa bałtyckie. Z uwagi na chęć wejścia Polski do sojuszy europejskich, musiała ona również nawiązać ścisłe relacje z państwami zachodnimi, które w późniejszym czasie stały się głównymi kierunkami stosunków zagranicznych Polski. 

Kolejnym krokiem w zakresie polityki zagranicznej Polski było uczestniczenie przez nią w Środkowoeuropejskiej Strefie Wolnego Handlu, a także w Inicjatywie Środkowoeuropejskiej. Celem polskiej polityki zagranicznej po 1989 r. była chęć rozbudowania jej powiązań z krajami Europy Zachodniej, w szczególności w aspekcie współpracy ze Wspólnotami Europejskimi oraz Radą Europy. Polscy politycy aktywnie kształtowali środowisko geopolityczne istniejące wokół Polski. 

Działania podejmowane przez Polskę zmierzały w kierunku przesunięcia strefy bezpieczeństwa i stabilności względem terytorium Polski w zakresie około 700 ok na wschód od granicy z Niemcami. Z uwagi na chęć związania się z Zachodem, doprowadziła do odejścia od dezintegracyjnej Europy Wschodniej, opowiadając się jednocześnie za pozostawaniem w obszarze wpływów Europy Środkowej. 

Przykładowe współczesne kierunki polskiej polityki zagranicznej:

1. Integracja ze strukturami międzynarodowymi Zachodu, czyli Wspólnotą Europejską, NATO oraz Radą Europy. 
2. Polityka Wschodnia, czyli pokojowe wyjście kraju z obozu państw socjalistycznych i budowa dobrych relacji z Rosją, Ukrainą oraz Białorusią.  
3. Integracja i poprawne ułożenie stosunków z USA. 
4. Ułożenie stosunków  z Izraelem na prawdzie historycznej. 

Rozwiązanie 2.:

Dyplomacja odgrywa ważną rolę w polityce zagranicznej Polski. Jest to proces nawiązywania i utrzymywania relacji z innymi krajami oraz rozwiązywania konfliktów na drodze negocjacji i dyplomatycznych działań. Poniżej przedstawiono niektóre z działań podejmowanych przez polską dyplomację:

1. Utrzymywanie relacji z sąsiadami: Polska jako kraj położony w samym sercu Europy, utrzymuje ważne relacje dyplomatyczne z sąsiadami. Na przykład, Polska stara się utrzymać dobre relacje z Niemcami, Rosją, Czechami, Słowacją i Ukrainą.

2. Wspieranie integracji europejskiej: Polska jest aktywnym członkiem Unii Europejskiej i stara się promować europejską jedność oraz wzmacniać swoją pozycję w UE poprzez dyplomatyczne negocjacje i działania.

3. Utrzymywanie relacji ze Stanami Zjednoczonymi: Polska stara się utrzymać bliskie relacje ze Stanami Zjednoczonymi, co przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa Polski oraz wpływu w regionie.

4. Obrona interesów polskich przed międzynarodowymi organizacjami: Polska angażuje się w działania dyplomatyczne na rzecz obrony swoich interesów w organizacjach międzynarodowych, takich jak ONZ, NATO i UE.

5. Promowanie bezpieczeństwa międzynarodowego: Polska działa na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności w regionie, poprzez aktywne uczestnictwo w misjach pokojowych oraz udział w różnych inicjatywach dyplomatycznych.

Dyplomacja jest ważnym narzędziem w polityce zagranicznej Polski, które przyczynia się do budowania i utrzymywania stabilnych relacji z innymi krajami, obrony interesów Polski oraz wpływu na scenie międzynarodowej.

Rozwiązanie 1.:

Ambasador - przedstawiciel danego państwa w innym kraju, reprezentuje on państwo za granicą. 

Konsul -  kierownik urzędu konsularnego, a w okręgu konsularnym, w którym nie utworzono urzędu konsularnego – powołany urzędnik konsularny w przedstawicielstwie dyplomatycznym (art. 10 Ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne), pomaga rodakom przebywającym w danym kraju. 

W skrócie zadania ambasadora:

• utrzymywanie kontaktów z władzami danego państwa, 
• dbanie o interesy własnej ojczyzny i kształtowanie jej pozytywnego wizerunku, 
• zbieranie informacji o państwie, w którym przebywa, 
• rozwijanie przyjaznych relacji między krajami,
• podejmowanie współpracy z innymi państwami w wielu dziedzinach. 

W skrócie zadania konsula:

• umożliwia głosowanie w wyborach polskim obywatelom przebywającym za granicą, 
• udzielanie Polakom pomocy prawnej, 
• przyjmowanie wniosków o przyznanie lub zrzeczenie się obywatelstwa. 

Rozbudowana wersja zadań ambasadora i konsula:

Zadania ambasadora na podstawie art. 17 Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej:

1) reprezentuje Rzeczpospolitą Polską;
2) chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli, zgodnie z prawem międzynarodowym i prawem państwa przyjmującego;
3) uczestniczy w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli, dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z państwem przyjmującym;
4) działa na rzecz promocji Polski, a zwłaszcza polskiej kultury, nauki i gospodarki;
5) udziela pomocy i współdziała w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań przez członków służby zagranicznej oraz innych osób delegowanych do załatwienia określonych spraw w państwie przyjmującym;
6) nadzoruje działalność wszystkich placówek zagranicznych w państwie przyjmującym;
7) prowadzi rokowania z państwem przyjmującym;
8) popiera przyjazne stosunki między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;
9) zaznajamia się z warunkami, wydarzeniami i działalnością prowadzoną przez państwo przyjmujące i przekazuje właściwym organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej informacje na ten temat.

Zadania konsula na podstawie art. 1 Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne:

art. 1. Zadaniem konsula Rzeczypospolitej Polskiej jest ochrona interesów Rzeczypospolitej Polskiej i jej obywateli za granicą, umacnianie więzi między Rzecząpospolitą Polską a jej obywatelami i osobami pochodzenia polskiego zamieszkałymi w państwie przyjmującym, a także popieranie rozwoju współpracy gospodarczej, naukowej, technicznej i kulturalnej między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym.

Art. 18. Konsul

1) chroni prawa i interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli w granicach dozwolonych przez prawo międzynarodowe;
2) działa na rzecz rozwijania przyjaznych stosunków oraz współpracy między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;
3) podejmuje działania na rzecz umacniania więzi między Rzecząpospolitą Polską a obywatelami polskimi, osobami polskiego pochodzenia oraz osobami deklarującymi przynależność do Narodu Polskiego, zamieszkałymi w państwie przyjmującym;
4) działa na rzecz polskiej mniejszości narodowej oraz praw i wolności osób należących do tej mniejszości, określonych w ustawodawstwie państwa przyjmującego, w umowach międzynarodowych, a także w dokumentach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie;
5) czuwa w zakresie swojej właściwości nad wykonywaniem umów międzynarodowych obowiązujących w stosunkach między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;
6) działa na rzecz rozwijania i pogłębiania współpracy gospodarczej, naukowej, technicznej oraz kulturalnej między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym, jak również na rzecz promocji polskiej gospodarki, nauki i kultury oraz języka polskiego;
7) przedstawia organom i opinii publicznej państwa przyjmującego informacje o polityce zagranicznej i wewnętrznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz o rozwoju polskiej gospodarki, nauki i kultury;
8) zapoznaje się z sytuacją w państwie przyjmującym, w szczególności ze stanem jego gospodarki, nauki i kultury, oraz z ustawodawstwem państwa przyjmującego i umowami zawieranymi przez to państwo, jak również udziela informacji w tym zakresie zainteresowanym obywatelom polskim oraz właściwym organom i instytucjom w Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozwiązanie 2.:

Zadania ambasad:

• Reprezentowanie państwa w kraju, do którego jest akredytowana.
• Prowadzenie działań dyplomatycznych i negocjacji z władzami kraju, do którego jest akredytowana.
• Ochrona interesów kraju i obywateli za granicą.
• Udzielanie pomocy obywatelom kraju przebywającym za granicą, w tym w sytuacjach kryzysowych, takich jak wypadki, konflikty zbrojne lub klęski żywiołowe.
• Prowadzenie działań kulturalnych i naukowych, mających na celu promowanie kultury, historii i osiągnięć kraju, którego ambasada jest reprezentantem.

Zadania konsulatów:

• Udzielanie pomocy konsularnej obywatelom kraju, w tym w sprawach paszportowych, legalizacji dokumentów, wydawaniu wiz i zapewnianiu ochrony prawnej.
• Prowadzenie działań konsularnych i dyplomatycznych, w tym prowadzenie negocjacji z władzami kraju, w którym konsulat jest zlokalizowany.
• Ochrona interesów kraju i obywateli w kraju, w którym konsulat jest zlokalizowany.
• Prowadzenie działań kulturalnych i naukowych, mających na celu promowanie kultury, historii i osiągnięć kraju, którego konsulat jest reprezentantem.
• Pomoc obywatelom kraju w sytuacjach kryzysowych, takich jak wypadki, konflikty zbrojne lub klęski żywiołowe.

Rozwiązanie 1.:

Rozwiązanie 2.:

W urzędzie konsularnym pracują osoby, które pobierają za realizację swoich obowiązków wynagrodzenie, podczas gdy w konsulacie honorowym nie otrzymuje się pensji za swoją pracę. Urząd konsularny ma też szerszy zakres posiadanych immunitetów i przywilejów niż w przypadku konsulatu honorowego. Konsulowie honorowi są ponadto zazwyczaj obywatelami państwa przyjmującego, lecz zarazem przysługuje im status urzędników konsularnych państwa wysyłającego.

Rozwiązanie 1.:

Przykładowe sytuacje, w których o pomoc należy zwrócić się do konsula:

• gdy jesteśmy zagranicą i utracimy tam paszport lub dowód osobisty, to zwracamy się o pomoc do konsula, ponieważ może on wydać nam paszport tymczasowy, 
• gdy jesteśmy zagranicą i utracimy środki finansowe, to konsul może nam pomóc skontaktować się z rodziną albo nawet może udzielić pomocy finansowej na pokrycie kosztów powrotu do ojczystego kraju, 
• gdy zostaliśmy aresztowani lub zatrzymani przez funkcjonariuszy zagranicznego państwa, to konsul może wspomóc nas, abyśmy nie byli gorzej/inaczej traktowani jak miejscowa ludność, 
• w przypadku zaginięcia danej osoby zagranicą, konsul może skontaktować się z władzami danego państwa i ustalić, czy poszukiwana osoba nie przebywa np. w szpitalu, 
• w przypadku zgonu danej osoby, konsulat pośredniczy w przekazaniu takowych informacji jej rodzinie w kraju ojczystym.

Rozwiązanie 2.:

Do konsula należy się zwrócić o pomoc na przykład wtedy, gdy:

- jest się poza granicami kraju i utraciło się paszport lub dowód osobisty, aby uzyskać dokument tymczasowy (na przykład tymczasowy paszport),

- znana nam osoba zaginie poza granicami kraju, ponieważ konsul może pomóc w skontaktowaniu się z władzami państwa i prowadzeniu poszukiwań tej osoby,

- przebywając za granicą utracimy środkami finansowe (urząd konsularny może pomóc nam w opłaceniu powrotu do kraju),

- zostaniemy aresztowani lub zatrzymani przez funkcjonariuszy obcego państwa (rolą pracowników konsulatu będzie czuwanie nad tym, abyśmy nie byli traktowani gorzej niż przedstawiciele miejscowej ludności),

- znana nam osoba umrze, gdyż placówka konsularna może pośredniczyć w przekazaniu informacji rodzinie tej osoby w kraju.

Rozwiązanie 1.:

A. FAŁSZ

B.  PRAWDA

C. FAŁSZ

D. FAŁSZ

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

a) Polacy wobec polskiej polityki zagranicznej mają oczekiwanie w zakresie poprawy współpracy w ramach Unii Europejskiej (66%) oraz utrzymania strategicznego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi (45%).

b) Wniosek: Zgodnie z oczekiwaniami Polaków priorytety polskiej polityki zagranicznej powinny skupić się na prowadzeniu dobrej polityki prozachodniej, szczególnie na skupieniu się na relacjach w ramach Unii Europejskiej i Stanami Zjednoczonymi.

Rozwiązanie 2.:

a)

Na podstawie danych z wykresu można wywnioskować, że Polacy oczekują od polskiej polityki zagranicznej przede wszystkim tego, aby działać na rzecz poprawy współpracy w ramach Unii Europejskiej. Chce tego 66% respondentów. 45% badanych utrzymuje natomiast, że należy przede wszystkim podejmować działania na rzecz utrzymania strategicznego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi. 31% ankietowanych uważa zaś, że powinno się kłaść nacisk na rozwój współpracy regionalnej z krajami Europy Środkowej w ramach Trójmorza. Dla 22% biorących udział w badaniu ważna okazuje się poprawa relacji z Rosją. Dodatkowo 8% respondentów chce zwiększenia działań na rzecz zacieśniania współpracy z krajami byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.

b)

Zgodnie z oczekiwaniami Polaków, jakie zostały wyrażone w przytoczonym badaniu, zdecydowanym priorytetem polskiej polityki zagranicznej powinno być wzmacnianie współpracy w ramach Unii Europejskiej, przy jednoczesnym działaniu na rzecz utrzymania strategicznego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi.