Rozwiązanie 1.:

A. zasada suwerennej równości - 3.

B. zasada integralności terytorialnej - 2.

C. zasada samostanowienia narodów - 4.

Rozwiązanie 2.:

Zasada prawa międzynarodowego	Właściwy opis
[A] zasada suwerennej równości	(3) Wszystkie państwa są równorzędnymi członkami wspólnoty międzynarodowej oraz mają w niej takie same prawa i obowiązki.
[B] zasada integralności terytorialnej	(2) Podmioty prawa międzynarodowego publicznego nie mogą mieszać się w wydarzenia na terenie uznawanych państw ani podejmować jakichkolwiek działań zagrażających ich niepodległości politycznej lub jedności.
[C] zasada samostanowienia narodów	(4) Wszystkie narody mają prawo do samodzielnego określania swojego wewnętrznego i zewnętrznego statusu oraz ustalania kierunków własnego rozwoju.
	(1) Podmioty prawa międzynarodowego publicznego są zobowiązane do rozstrzygania swoich sporów bez stosowania przemocy lub wywoływania wojny.

Zadanie 2

Rozwiązanie 1.:

Istnieje wiele definicji globalizacji. Ogólnie rzecz ujmując jest to proces polegający na rosnącej integracji społeczeństw i gospodarki światowej, który przejawia się między innymi w upodabnianiu się gustów na całym świecie. Za przyczyny globalizacji uważa się powszechnie wzrost międzynarodowej wymiany handlowej i kulturowej oraz intensywny rozwój technologii (Internet) i środków transportu (zwłaszcza samolotów).

Do głównych skutków globalizacji zalicza się:

- wzrost znaczenia korporacji międzynarodowych;

- zmniejszenie roli kultury regionalnej a wzrost znaczenia kultury masowej;

- wzrost międzynarodowej konkurencji między przedsiębiorstwami;

- upowszechnienie się języka angielskiego;

- stopniowy zanik tożsamości narodowej oraz spadek znaczenia religii;

- zagrożenie światowymi kryzysami ekonomicznymi.

Rozwiązanie 2.:

Pojęcie 'globalizacja' oznacza proces, w którym świat staje się coraz bardziej połączony i zintegrowany w wielu różnych aspektach, takich jak handel, kultura, polityka, technologia i komunikacja. W ramach globalizacji, kraje i regiony na całym świecie łączą się ze sobą, dzieląc się ideami, informacjami, towarami i usługami.

Proces globalizacji ma wiele różnych aspektów, ale jego celem jest stworzenie globalnej społeczności, która będzie w stanie współpracować w celu rozwiązania wspólnych problemów i wyzwań. W ramach globalizacji powstają globalne instytucje, takie jak Organizacja Narodów Zjednoczonych i Światowa Organizacja Handlu, które mają na celu ułatwienie współpracy międzynarodowej i promowanie wolnego handlu.

Globalizacja ma swoje zalety i wady. Z jednej strony może przyczynić się do wzrostu gospodarczego i poprawy warunków życia ludzi na całym świecie poprzez lepszy dostęp do towarów i usług. Z drugiej strony, globalizacja może prowadzić do nierówności społecznych i ekonomicznych, a także do negatywnych skutków dla środowiska naturalnego.

Zadanie 3

Rozwiązanie 1.:

Państwa UE, w których występują napięcia etniczne:

Hiszpania - Baskowie, Galia i Katalończycy kontra Hiszpania,
Belgia - konflikt pomiędzy Walonią a Flandrią,
Francja - konflikt pomiędzy Bretończykami i Sabaudią, Alzacją a Francją,
Włochy - konflikt pomiędzy Włochami a Tyrolem Południowym, Sardynią, Korsyką i Wenecją Julijską,
Niemcy - konflikt pomiędzy Niemcami a Bawarią, Fryzją i Łużycami,
Chorwacja - konflikt z Krajiną,
Grecja - konflikt etniczny o Epir,
Bułgaria - konflikt o Kyrdżali,
Cypr konflikt o Cypr Północny,
Czechy - konflikt o Morawy,
Polska - konflikt ze Ślązakami,
Rumunia - konflikt o Ziemie Seklerów,
Łotwa - konflikt o Łatgalię,
Litwa - konflikt o Wileńszczyznę,
Szwecja - konflikt o Laponię i Skanię,
Finlandia - konflikt z Lapończykami.

Najczęstsze przyczyny konfliktów etnicznych:

przymusowa asymilacja, np. konflikt trwający we Francji, której władze państwowe chcą doprowadzić do powstania jednolitej francuskiej tożsamości narodowej,
uwolnienie tożsamości etnicznej, np. separatystyczne dążenia Katalonii oraz Baskonii w Hiszpanii,
ograniczanie realizacji tożsamości etnicznej, np. konflikt na Litwie w sprawie sporu o pisownię polskich nazwisk w oficjalnych dokumentach państwowych,
zagrożenie całkowitym zanikiem tożsamości etnicznej, np. konflikt etniczny doprowadził do tego, że nazistowskie Niemcy dokonali holokaustu ludności żydowskiej w czasie II wojny światowej.

Przyczyny konfliktów etnicznych:

niewłaściwa polityka państwa prowadzona względem mniejszości,
dążenia separatystyczne niektórych regionów,
znaczne różnice kulturowe pomiędzy poszczególnymi regionami danego państwa,
tendencje do odzyskania autonomii przez regiony, które niegdyś były samodzielnymi państwami, np. Szkocja,
posiadanie tożsamości narodowej i chęć posiadania własnego państwa,
rozpad Związku Radzieckiego - przyczyna konfliktów na Litwie i Łotwie.

Skutki konfliktów etnicznych:

powstanie organizacji terrorystycznych, np. hiszpańskiej ETA,
organizowanie strajków mieszkańców poszczególnych regionów,
organizowanie referendum dot. "oderwania się" od danego państwa,
powstawanie konfliktów politycznych oraz społecznych.

Rozwiązanie 2.:

Konflikty etniczne w państwach członkowskich Unii Europejskiej (UE) są złożonym i trudnym do rozwiązania problemem. Istnieją różne przyczyny tych konfliktów, ale główną z nich jest napięcie między różnymi grupami etnicznymi w danym kraju. Konflikty te mogą prowadzić do dyskryminacji, przemocy, wykluczenia i niepokoju społecznego.

Przyczyny konfliktów etnicznych w UE są zróżnicowane, ale można wskazać kilka najważniejszych:

Różnice kulturowe i etniczne - różnice w kulturze, języku, religii, tradycjach i wartościach mogą prowadzić do konfliktów etnicznych, szczególnie gdy jedna grupa jest traktowana przez drugą jako 'obca' lub 'mniejszość'.
Dyskryminacja i wykluczenie - często mniejszości etniczne są traktowane gorzej w porównaniu do większości etnicznej w kwestiach takich jak zatrudnienie, mieszkalnictwo czy edukacja, co prowadzi do poczucia wykluczenia i nierówności.
Walka o władzę i kontrolę - konflikty etniczne mogą wynikać z walki o władzę i kontrolę nad zasobami, na przykład ziemią, wodą czy bogactwami naturalnymi.
Wspomaganie zewnętrzne - zewnętrzne siły mogą wpływać na konflikty etniczne, poprzez finansowanie, dostarczanie broni, czy poparcie polityczne dla jednej z grup etnicznych.

Najważniejsze konsekwencje konfliktów etnicznych to:

Pogorszenie sytuacji ekonomicznej - konflikty etniczne często prowadzą do destabilizacji kraju, co z kolei wpływa na sytuację gospodarczą, na przykład spadek inwestycji zagranicznych czy wzrost bezrobocia.
Przemoc i cierpienie ludzkie - konflikty etniczne mogą prowadzić do przemocy, zniszczenia infrastruktury i cierpienia ludzkiego, szczególnie w przypadku ucieczki ludności.
Wzrost napięcia między grupami etnicznymi - konflikty etniczne często prowadzą do wzrostu napięcia między różnymi grupami etnicznymi, co z kolei pogarsza sytuację społeczną i polityczną.
Osłabienie jedności państwa - konflikty etniczne osłabiają jedność państwa, co utrudnia proces podejmowania decyzji i podejmowanie skutecznych działań.

Przykładami konfliktów etnicznych, jakie żywe są w państwach współczesnej UE, mogą być:

- konflikt między Katalończykami a rządem hiszpańskim,

- napięcia między Walonami a Flamandami w Belgii,

- konflikt między ludnością grecką a turecką na Cyprze i podział polityczny wyspy,

- napięcia między mniejszością węgierską na Słowacji a Słowakami i państwem słowackim.

Zadanie 4

Rozwiązanie 1.:

Do głównych przyczyn współczesnego terroryzmu zalicza się konflikty na tle religijnym. Odmienność kulturowa, kryzysy ekonomiczne oraz napięcia społeczne. Ponadto głębokie niezrównoważenie sprawców - najlepszym przykładem jest radykalny islam, a raczej jego ortodoksyjni wyznawcy. W przypadku kiedy osoba wierzy, że jego drogą do zbawienia jest uśmiercenie siebie i jak największej liczby wyznawców innych religii, trudno od takiej osoby wymagać logicznego rozumowania. Poza tym oczywistym aspektem religijnym, ataki terrorystyczne mają cele polityczne, a także wymuszanie na odpowiedzialnych/decyzyjnych osobach konkretnych działań. Sianie strachu i paniki w społeczeństwie. Przyczyną są również uprzedzenia na tle rasowym i etnicznym. Niewątpliwie, do nasilenia się zjawiska, przyczyniły się zbrojne interwencje USA i państw członkowskich NATO na Bliskim Wschodzie.

Przykładowe nazwy organizacji terrorystycznych:

1. Hamas (Islamski Ruch Oporu);

2. Hezbollah (partia Boga);

3. Brygady Męczennika Jasira Arafata;

4. Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny;

Działania podejmowane przez wyżej organizacje terrorystyczne:

- Napady na instytucje publiczne,

- Ataki na komisariaty policji,

- Porwania polityków i biznesmenów,

- Ataki na samoloty i szkolne autobusy - branie zakładników,

- Zamachy na obiekty cywilne m.in. centra handlowe.

Rozwiązanie 2.:

Współczesny terroryzm ma wiele źródeł, a jego przyczyny są złożone i wielowymiarowe. Niektóre z głównych czynników to polityczne, religijne, etniczne, ekonomiczne i społeczne frustracje, nierówności i dyskryminacja. Poniżej przedstawiono kilka organizacji terrorystycznych oraz ich sposoby działania:

Państwo Islamskie (ISIS) - organizacja terrorystyczna o charakterze religijnym, działająca głównie w Syrii i Iraku. ISIS stosuje taktykę ataków terrorystycznych na terytorium kraju, a także prowadzi kampanię wojenną przeciwko wojskom rządowym i innym frakcjom w regionie. Cechuje się ona skrajnym ekstremizmem religijnym oraz brutalnymi metodami, takimi jak egzekucje publiczne, zamachy samobójcze i terroryzm internetowy.
Al-Kaida - organizacja terrorystyczna o charakterze religijnym, powstała w 1988 roku. Al-Kaida znana jest ze zwalczania wpływów Stanów Zjednoczonych i szeroko rozumianego Zachodu, zwłaszcza w państwach muzułmańskich. Od 2003 roku bojownicy z tej organizacji walczyli przeciwko żołnierzom amerykańskim w Iraku.
Boko Haram - jest zmilitaryzowaną organizacją ekstremistyczną o charakterze terrorystycznym, która w 2002 roku powstała w Nigerii. Domaga się wprowadzenia szariatu na całym obszarze Nigerii i kieruje się islamskim fundamentalizmem. Sprzeciwia się wpływom Zachodu, w tym zachodniej oświacie. Organizacja ta terroryzuje miejscową ludność i notorycznie ucieka się do stosowania przemocy.

Zadanie 5

Rozwiązanie 1.:

A. Zgromadzenie Ogólne - 2

B. Rada Bezpieczeństwa - 4

C. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości - 1

Rozwiązanie 2.:

Organ ONZ	Właściwy opis organu ONZ
[A] Zgromadzenie Ogólne	(2) Podstawowy organ ONZ, tzw. 'parlament narodów' - rozpatruje sprawy związane z pokojem i bezpieczeństwem na świecie, przyjmuje rezolucje.
[B] Rada Bezpieczeństwa	(4) Organ, w którym zasiadają przedstawiciele 15 państw członkowskich - decyduje o ewentualnym zastosowaniu sankcji lub siły dla ochrony albo przywrócenia pokoju.
[C] Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości	(1) Organ z siedzibą w Hadze zajmujący się rozwiązywaniem sporów między państwami, które zadeklarowały gotowość do respektowania jego rozstrzygnięć.
	(3) Jest odpowiedzialny za wykonywanie decyzji innych organów ONZ oraz reprezentuje ONZ na arenie międzynarodowej; często występuje w roli mediatora i orędownika pokoju.

Zadanie 6

Rozwiązanie 1.:

Rada Europejska jest naczelnym organem decyzyjnym Unii Europejskiej, wyznacza główne kierunki rozwoju wspólnoty. Zasiadają w niej głowy państw lub rządów krajów członkowskich.

Komisja Europejska - zarządza wspólnotą, składa się z komisarzy odpowiedzialnych za różne dziedziny, m.in. politykę handlową i rolną. Jest odpowiedzialna za opracowywanie wniosków dotyczących nowych aktów prawa unijnego. Ponadto wdraża decyzje Parlamentu Europejskiego i Rady UE. Na jej czele stoi Jean-Claude Juncker.

Parlament Europejski jest organem ustawodawczym UE, pełni funkcje nadzorcze i budżetowe. Składa się z 751 posłów, wybieranych w wyborach bezpośrednich co 5 lat.

Rozwiązanie 2.:

Główne instytucje i organy Unii Europejskiej
Instytucja lub organ UE	Skład i najważniejsze kompetencje
Parlament Europejski	Jego główna siedziba mieści się w Strasburgu i tam też odbywa się większość sesji plenarnych. Jednak swoje biura ma też w Brukseli i Luksemburgu. Składa się z 751 deputowanych, którzy są wybierani co pięć lat w wyborach powszechnych, równych, proporcjonalnych i tajnych. Oficjalnie europosłowie nie reprezentują poszczególnych państw ani partii, lecz społeczeństwo całej UE. Europosłowie łączą się w specjalne grupy (frakcje), które zrzeszają deputowanych z różnych państw na zasadzie podobieństw programowych. Na czele Parlamentu Europejskiego stoi przewodniczący, którego kadencja trwa dwa i pół roku, którego wyłania się spośród eurodeputowanych. Przewodniczy on obradom i reprezentuje gremium na zewnątrz. Główną funkcją Parlamentu Europejskiego jest funkcja legislacyjna, czyli ustanawianie nowego prawa UE (wspólnie z Radą UE). Parlament Europejski uchwala nie tylko nowe unijne prawo, ale też budżet UE (jednak nie dysponuje inicjatywą ustawodawczą). Dodatkowo, Parlament Europejski powołuje osoby na ważne stanowiska w UE, między innymi zatwierdza przewodniczącego Komisji Europejskiej oraz jej skład, a także powołuje europejskiego rzecznika praw obywatelskich. Parlament Europejski kontroluje też inne instytucje UE, w tym może odwołać Komisję Europejską, wyrażając wobec niej wotum nieufności. Może również kierować oficjalne zapytania do komisarzy europejskich i członków Rady UE. Ponadto Komisja Europejska, przewodniczący Rady Europejskiej i europejski rzecznik praw obywatelskich przedkładają Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania z działalności.
Rada Europejska	Ma swoją siedzibę w Brukseli, a w jej skład wchodzą szefowie rządów lub głowy państw członkowskich UE, jak też przewodniczący Komisji Europejskiej i przewodniczący Rady Europejskiej (nazywany niekiedy prezydentem UE). W posiedzeniach Rady Europejskiej uczestniczy też wysoki przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i bezpieczeństwa. Rada Europejska zbiera się cztery razy do roku na posiedzeniach zwyczajnych, a w razie potrzeby dodatkowo na posiedzeniach nadzwyczajnych. Wyznacza ona cele wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Bierze udział w wyznaczaniu kierunku rozwoju gospodarczego. Dysponuje prawem zawieszenia państwa członkowskiego. Wyznacza kolejność sprawowania prezydencji w Radzie UE, a także określa wytyczne dotyczące negocjacji z państwami kandydującymi do UE.
Rada Unii Europejskiej	Jej siedziba mieści się w Brukseli. Często nazywa się ją też w skrócie po prostu: 'Radą'. Jej skład nie jest stały, a jej spotkania odbywają się w gronie ministrów z państw członkowskich UE, którzy kierują resortami odpowiedzialnymi za problemy dyskutowane na danym posiedzeniu. Posiedzeniom Rady przewodniczy minister z państwa, które w danym momencie sprawuje w UE prezydencję. Rada ma przede wszystkim kompetencje legislacyjne (prawodawcze), w związku z czym wespół z Parlamentem Europejskim uchwala unijne akty prawne i budżet UE (instytucja ta nie ma jednak inicjatywy ustawodawczej). Decyduje o sprawach związanych ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, a także zawiera umowy z państwami trzecimi. Ponadto posida funkcje kreacyjne, gdyż bierze udział w wyłanianiu członków Komisji Europejskiej i zatwierdza skład Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów.
Komisja Europejska	Ma swoją siedzibę w Brukseli i składa się z tzw. komisarzy - po jednym z każdego państwa członkowskiego UE. Komisarzy tych na pięć lat wybierają wspólnie Rada Europejska i Parlament Europejski. Przy czym każdy komisarz odpowiada za dany obszar aktywności UE, na przykład rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich, handel czy politykę regionalną. Jednym z członków Komisji Europejskiej jest też wysoki przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i bezpieczeństwa, który w instytucji tej ma specjalny status. Komisja Europejska ma przede wszystkim funkcję legislacyjną (prawodawczą). Jest wszakże jedyną instytucją UE, która dysponuje inicjatywą ustawodawczą. Nadzoruje i kontroluje, czy państwa unijne wprowadzają w życie prawo UE i go przestrzegają. Na państwa, które łamią unijne prawo, Komisja Europejska może skarżyć do Trybunału Sprawiedliwości UE. Dodatkowo, Komisja Europejska odpowiada za wprowadzenie w życie aktów prawa UE oraz budżetu. Wysoki przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i bezpieczeństwa (wchodzący w skład Komisji Europejskiej) reprezentuje UE na zewnątrz, a także nadzoruje kształtowanie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej	Jego siedziba mieści się w Luksemburgu, a zasiadają w nim sędziowie - po jednym z każdego państwa członkowskiego UE. Przy czym Trybunał Sprawiedliwości UE dzieli się na trzy główne organy: Trybunał Sprawiedliwości, Sąd oraz Sąd do spraw Służby Publicznej. Sędziów do Trybunału Sprawiedliwości UE powołuje się na sześcioletnią kadencję. Instytucja ta rozpatruje skargi na nieprzestrzeganie prawa unijnego przez państwa członkowskie UE. Jeśli Trybunał uzna tego rodzaju skargę za zasadną, to może na dane państwo nałożyć karę finansową. Trybunał dokonuje też wykładni prawa unijnego, jak też rozpatruje skargi na bezczynność instytucji UE (może nakazać im podjęcie określonych działań, jeśli takowe mieszczą się w ich kompetencjach).
Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej	Jego siedziba mieści się w Luksemburgu, a w jego skład wchodzą tzw. rewidenci - po jednym z każdego państwa członkowskiego UE. Rewidentów tych mianuje Rada UE na sześć lat, a przewodzi im prezes Trybunału, którego wybiera się na trzyletnią kadencję. Instytucja ta zajmuje się kontrolowaniem prawidłowości wykonania budżetu UE, a w tym celu sprawdza poświadczającą to dokumentację. Ma również prawo do przeprowadzania kontroli w instytucjach dysponujących środkami z budżetu UE. Ponadto opiniuje projektowane przepisy prawne UE dotyczące kwestii finansowych, a także wspiera działania innych instytucji i organów, które zwalczają nadużycia finansowe.
Europejski Komitet Społeczno-Ekonomiczny (EKES)	Siedzibę ma w Brukseli, a w jego skład wchodzą przedstawiciele pracodawców, pracowników i innych grup, takich jak na przykład rolnicy czy konsumenci, których Rada UE mianuje na wniosek rządów państw członkowskich. EKES liczy 353 członków, których wybiera się na pięć lat. Zadaniem EKES jest opracowywanie dla Rady UE, Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego niewiążących opinii w zakresie problemów społeczno-ekonomicznych, na przykład dotyczących rolnictwa, edukacji, zdrowia i zatrudnienia.
Komitet Regionów	Swoją siedzibę ma w Brukseli, a zasiadają w nim reprezentanci władz regionalnych i lokalnych państw członkowskich UE. Komitet Regionów składa się z 353 członków oraz takiej samej liczby ich zastępców. Instytucja ta ma prawo wnoszenia do Trybunału Sprawiedliwości UE skarg w związku z naruszeniami zasady pomocniczości. Do tego przygotowuje dla Rady UE, Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego niewiążące opinie dotyczące wpływu projektowanych aktów prawnych na położenie regionów.
Europejski Bank Centralny (EBC)	Jego siedziba mieści się we Frankfurcie nad Menem, a jako jego główne organy wskazuje się: Zarząd, Radę Zarządzającą i Radę Ogólną. Instytucja odpowiada za kształtowanie i wdrażanie polityki pieniężnej strefy euro, w tym wyznaczanie podstawowych stóp procentowych. Ponadto EBC emituje banknoty i monety euro, zarządza rezerwami walutowymi państw członkowskich oraz pomaga organom państw w nadzorowaniu sektora bankowego.

Zadanie 7

Rozwiązanie 1.:

Okoliczności powstania NATO

Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego (NATO) została utworzona w 1949 r. przez Stany Zjednoczone, Kanadę oraz 10 państw Europy Zachodniej w celu obrony przed inwazją Związku Sowieckiego. Układ przewidywał udzielanie wzajemnej pomocy zbrojnej na wypadek agresji przeciwko któremukolwiek z członków.

Do najważniejszych przyczyn powstania Paktu Północnoatlantyckiego zaliczamy:

- rywalizację mocarstw,

- blokadę Berlina w latach 1948-1949,

- rosnącą przewagę w uzbrojeniu i liczebności armii ZSRS.

Rozwiązanie 2.:

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) została utworzona w 1949 roku w odpowiedzi na zagrożenie ze strony Związku Radzieckiego i jego sojuszników w Europie. Głównymi założeniami NATO była obrona przed agresją zewnętrzną oraz utrzymanie stabilności politycznej i wojskowej w Europie.

Geneza powstania NATO sięga końca II wojny światowej, gdy Stany Zjednoczone i Związek Radziecki stały się dwoma najsilniejszymi mocarstwami na świecie. W wyniku postępującej rywalizacji między nimi, Europa została podzielona na dwa bloki: Zachód pod wpływem Stanów Zjednoczonych i Wschód pod wpływem Związku Radzieckiego.

W obliczu narastającej agresji ze strony Związku Radzieckiego, Stany Zjednoczone i ich sojusznicy z Europy Zachodniej zaczęli rozważać utworzenie organizacji obronnej, która mogłaby zapewnić bezpieczeństwo w razie agresji ze strony ZSRR. W 1947 roku powstał Plan Marshalla, który przewidywał ogromne inwestycje w odbudowę Europy Zachodniej oraz jej umocnienie gospodarcze i polityczne.

W końcu Stany Zjednoczone, Kanada i część państw europejskich podpisały w Waszyngtonie 4 kwietnia 1949 roku Traktat północnoatlantycki, który ustanowił NATO jako organizację wojskową, polityczną i obronną.

Członkowie NATO zobowiązali się do wzajemnej pomocy wojskowej w przypadku ataku z zewnątrz oraz do współpracy w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa. W ciągu kolejnych dziesięcioleci NATO przeszło szereg zmian, w tym rozszerzenie liczby państw członkowskich oraz dostosowanie swojej strategii do zmieniającej się sytuacji geopolitycznej. Dziś NATO jest jedną z najważniejszych organizacji międzynarodowych w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa, a główną rolę w tej organizacji odgrywają - podobnie jak na początku jej działalności - Stany Zjednoczone.

Zadanie 8

Rozwiązanie 1.:

Ambasador - przedstawiciel danego państwa w innym kraju, reprezentuje on państwo za granicą.

Konsul - kierownik urzędu konsularnego, a w okręgu konsularnym, w którym nie utworzono urzędu konsularnego – powołany urzędnik konsularny w przedstawicielstwie dyplomatycznym (art. 10 Ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne), pomaga rodakom przebywającym w danym kraju.

W skrócie zadania ambasadora:

utrzymywanie kontaktów z władzami danego państwa,
dbanie o interesy własnej ojczyzny i kształtowanie jej pozytywnego wizerunku,
zbieranie informacji o państwie, w którym przebywa,
rozwijanie przyjaznych relacji między krajami,
podejmowanie współpracy z innymi państwami w wielu dziedzinach.

W skrócie zadania konsula:

umożliwia głosowanie w wyborach polskim obywatelom przebywającym za granicą,
udzielanie Polakom pomocy prawnej,
przyjmowanie wniosków o przyznanie lub zrzeczenie się obywatelstwa.

Rozbudowana wersja zadań ambasadora i konsula:

Zadania ambasadora na podstawie art. 17 Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej:

1) reprezentuje Rzeczpospolitą Polską;
2) chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli, zgodnie z prawem międzynarodowym i prawem państwa przyjmującego;
3) uczestniczy w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli, dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z państwem przyjmującym;
4) działa na rzecz promocji Polski, a zwłaszcza polskiej kultury, nauki i gospodarki;
5) udziela pomocy i współdziała w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań przez członków służby zagranicznej oraz innych osób delegowanych do załatwienia określonych spraw w państwie przyjmującym;
6) nadzoruje działalność wszystkich placówek zagranicznych w państwie przyjmującym;
7) prowadzi rokowania z państwem przyjmującym;
8) popiera przyjazne stosunki między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;
9) zaznajamia się z warunkami, wydarzeniami i działalnością prowadzoną przez państwo przyjmujące i przekazuje właściwym organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej informacje na ten temat.

Zadania konsula na podstawie art. 1 Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne:

art. 1. Zadaniem konsula Rzeczypospolitej Polskiej jest ochrona interesów Rzeczypospolitej Polskiej i jej obywateli za granicą, umacnianie więzi między Rzecząpospolitą Polską a jej obywatelami i osobami pochodzenia polskiego zamieszkałymi w państwie przyjmującym, a także popieranie rozwoju współpracy gospodarczej, naukowej, technicznej i kulturalnej między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym.

Art. 18. Konsul

1) chroni prawa i interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli w granicach dozwolonych przez prawo międzynarodowe;
2) działa na rzecz rozwijania przyjaznych stosunków oraz współpracy między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;
3) podejmuje działania na rzecz umacniania więzi między Rzecząpospolitą Polską a obywatelami polskimi, osobami polskiego pochodzenia oraz osobami deklarującymi przynależność do Narodu Polskiego, zamieszkałymi w państwie przyjmującym;
4) działa na rzecz polskiej mniejszości narodowej oraz praw i wolności osób należących do tej mniejszości, określonych w ustawodawstwie państwa przyjmującego, w umowach międzynarodowych, a także w dokumentach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie;
5) czuwa w zakresie swojej właściwości nad wykonywaniem umów międzynarodowych obowiązujących w stosunkach między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;
6) działa na rzecz rozwijania i pogłębiania współpracy gospodarczej, naukowej, technicznej oraz kulturalnej między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym, jak również na rzecz promocji polskiej gospodarki, nauki i kultury oraz języka polskiego;
7) przedstawia organom i opinii publicznej państwa przyjmującego informacje o polityce zagranicznej i wewnętrznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz o rozwoju polskiej gospodarki, nauki i kultury;
8) zapoznaje się z sytuacją w państwie przyjmującym, w szczególności ze stanem jego gospodarki, nauki i kultury, oraz z ustawodawstwem państwa przyjmującego i umowami zawieranymi przez to państwo, jak również udziela informacji w tym zakresie zainteresowanym obywatelom polskim oraz właściwym organom i instytucjom w Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozwiązanie 2.:

Ambasady i konsulaty to placówki dyplomatyczne, które reprezentują państwo w innych krajach i zapewniają ochronę praw i interesów swoich obywateli przebywających za granicą. W Polsce istnieje wiele ambasad i konsulatów, które wykonują różnorodne zadania dla obywateli innych państw przebywających w Polsce. Podobnie poza granicami Polski - w wielu państwach całego świata funkcjonują polskie placówki dyplomatyczne, w tym ambasady i konsulaty. Oto kilka przykładów:

Ambasada RP w Waszyngtonie - ambasada RP w Stanach Zjednoczonych wykonuje wiele zadań, w tym: reprezentowanie Polski wobec rządu USA, negocjowanie porozumień między krajami, pomoc Polakom przebywającym w USA, promowanie Polski wśród Amerykanów oraz koordynowanie działań w zakresie kultury, edukacji i nauki.
Konsulat Generalny RP w Nowym Jorku - konsulat RP w Nowym Jorku zapewnia ochronę praw Polaków przebywających na terenie Stanów Zjednoczonych, wydaje paszporty i wizy, pomaga w przypadku sytuacji kryzysowych (na przykład wypadków czy aresztowań), udziela informacji na temat szkół, uniwersytetów oraz poszukiwania pracy.
Ambasada RP w Berlinie - ambasada RP w Niemczech odpowiada za reprezentowanie Polski w Niemczech, organizowanie wydarzeń kulturalnych i gospodarczych, udzielanie pomocy Polakom w Niemczech oraz koordynowanie działań związanych z wymianą edukacyjną między Polską a Niemcami.
Wydział Konsularny Ambasady RP w Londynie - placówka konsularna RP w Wielkiej Brytanii odpowiada za wydawanie paszportów, wiz i dowodów osobistych, rejestrowanie Polaków zamieszkujących w Wielkiej Brytanii, organizowanie wydarzeń kulturalnych i edukacyjnych, a także pomoc Polakom w przypadku sytuacji kryzysowych.

W skrócie, ambasady i konsulaty wykonują wiele zadań, od reprezentowania państwa wobec innych krajów, poprzez udzielanie pomocy obywatelom w sytuacjach kryzysowych, po organizowanie wydarzeń kulturalnych i edukacyjnych.