Rozwiązanie 1.:

Radca prawny różni się od doradcy prawnego tym, że radca zawsze posiada wykształcenie prawnicze i odbytą aplikację  radcowską, zaś doradca prawny może być prawnikiem jest nie musi, bowiem wystarczy, aby prowadził on działalność gospodarczą w zakresie doradztwa. Radca prawny posiada ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej i podlega on kodeksowi etycznemu, zaś doradcy prawni tego nie mają. Radca prawny ma obowiązek zachować tajemnicą zawodową, zaś doradca nie ma takiego obowiązku, więc może on pełnił rolę świadka w sprawie sądowej.

Rozwiązanie 2.:

Doradca prawny tym różni się od radcy prawnego, że nie musi mieć wykształcenia prawniczego i ukończonej aplikacji prawniczej. Zawód doradcy prawnego może wykonywać zasadniczo każdy, bo pozwala na to ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Doradca prawny nie musi też ubezpieczać się od odpowiedzialności cywilnej. Doradcy prawni nie działają również w oparciu o kodeksy etyczne (jak adwokaci czy radcy prawni) i nie podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej. Nie mają też w obowiązku zachowania w tajemnicy tego, co usłyszeli od swoich klientów. Często świadczą swoje usługi taniej, aniżeli radcy prawni.

Natomiast radca prawny musi posiadać wykształcenie prawnicze i ukończoną aplikację prawniczą. W swoich czynnościach podlega on normom zawartym w Kodeksie Etyki Radcy Prawnego. Podobnie jak adwokatowi, radcy prawnemu przysługuje zwyczajowy tytuł: 'mecenas'. W Polsce zawód radcy prawnego jest wykonywany na podstawie Ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

Rozwiązanie 1.:

Udzielenie pomocy prawnej polega na świadczeniu usług podmiotom stosunków prawnych w celu ochrony ich prawnie chronionych interesów. Udzielenie porady prawnej obejmuje działania z zakresu: poradnictwa prawnego, 

Podmioty uprawnione do świadczenia pomocy prawnej to:

• adwokaci, 
• radcy prawni, 
• notariusze
• doradcy prawni (ale w niepełnym zakresie).

Rozwiązanie 2.:

Pomoc prawna to czynność udzielana na rzecz jednostki (konkretnej osoby fizycznej, na przykład Piotra czy Darii) lub innego podmiotu stosunków prawnych (a w niektórych przypadkach w jego imieniu), której celem jest ochrona prawna jego interesów. Udzielanie pomocy prawnej sprowadza się zazwyczaj do takich czynności, jak:

- świadczenie poradnictwa prawnego,

- opracowywanie aktów prawnych,

- zastępowanie procesowe lub pozaprocesowe,

- wspieranie w obronie w sprawach karnych.

Jeśli chodzi o Polskę, to pomocy prawnej udzielają:

- adwokaci, 

- radcy prawni,

- notariusze.

Ponadto, w niepełnym zakresie, pomoc prawną mogą też świadczyć doradcy podatkowi i prawni.

Pomoc prawna może być udzielana odpłatnie, nieodpłatnie, częściowo odpłatnie lub może być dotowana.

Rozwiązanie 1.:

Obowiązki adwokata w zakresie udzielania pomocy prawnej:

• zachowanie tajemnicy adwokackiej, 
• obowiązek posiadania ubezpieczenia, 
• prowadzenie obrony interesów klienta, 
• dążenie do rozstrzygnięć oszczędzających koszty, 
• obowiązek wydawania dokumentów na żądanie klienta, 
• obowiązek wyznaczenia zastępstwa procesowego w przypadku, gdy niemożliwe jest bezpośrednie reprezentowanie klienta w sądzie.

Zasady określające relacje adwokata z jego klientami:

• wypełnianie obowiązków w sposób gorliwy, sumienny i zgodny z przepisami prawa, 
• godności, 
• uczciwości, 
• słuszności, 
• sprawiedliwości społecznej, 
• zakaz naruszania godności osób biorących udział w sprawie,
• zakaz podejmowania się sprawy przeciwko osobie bliskiej lub z którą adwokat ma zatarg, 
• zakaz reprezentowania klientów o sprzecznych interesach,
• zakaz ujawniania pozaprocesowych pertraktacji pojednawczych, 
• zakaz łączenia z zawodem adwokata zajęć kolidujących,  
• zakaz powoływania się na sugestie klienta, 
• zakaz świadomego podawania sądowi nieprawdy, 
• zakaz udzielania porad, które ułatwiałyby popełnienie przestępstwa, 
• rzeczowości, 
• odpowiedzialności za redagowane pisma, 
• stosowanie umiaru w formułowaniu niektórych okoliczności, 
• stosowanie zasady wypowiedzi adwokata, czyli opartej na umiarze, współmierności i oględności w wypowiedziach, 
• zakaz publicznego demonstrowania osobistego stosunku do klienta, 
• zakaz korzystania z reklamy.

Rozwiązanie 2.:

Wykonywanie zawodu adwokata (obrońcy) reguluje Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze. Wedle jej zapisów adwokat wykonuje następujące czynności z zakresu pomocy prawnej:

• występuje przed urzędami i sądami,
• udziela porad prawnych,
• opracowuje projekty aktów prawnych,
• sporządza opinie prawne.

Nade wszystko jednak adwokat występuje w roli obrońcy w sprawach karnych, cywilnych, karnoskarbowych i innych.

Jednocześnie adwokat jest jednym z zawodów zaufania społecznego (publicznego), dlatego w swojej pracy musi szczególnie troszczyć się o przestrzeganie zasad etyki. Zasady te reguluje między innymi Kodeks etyki adwokackiej. Adwokat powinien więc przede wszystkim chronić interesy swojego klienta (czyli tego, komu udziela pomocy prawnej). Ważne jest, aby dochowywał tajemnicy adwokackiej.

Kilka najważniejszych zasad, których musi przestrzegać adwokat, to przykładowo:

• Obowiązek obrony interesów mocodawcy w sposób odważny i honorowy.
• Obowiązek minimalizowania kosztów i dążenia do ugodowego rozwiązania sprawy.
• Obowiązek informowania klienta o przebiegu sprawy.
• Obowiązek objaśniania klientowi trudnych kwestii prawnych.
• Zakaz reprezentowania klientów o sprzecznych interesach.
• Obowiązek zachowania dyskrecji na rzecz interesów klienta.

Rozwiązanie 1.:

Przykładowa odpowiedź:

Moim zdaniem nie każdy może zostać prawnikiem w Polsce, ponieważ  taki zawód może pełnić osoba, która spełni szereg wymagań, w tym to mówiące o korzystaniu z pełni praw publicznych, a przecież w naszym kraju żyją ludzie, którzy pozbawieni są praw publicznych. 

Rozwiązanie 2.:

Zadanie ma charakter indywidualny, bo wymaga wyrażenia własnej opinii. Dlatego proponowane rozwiązanie może przybrać jedynie postać przykładowej wskazówki pomocnej do samodzielnego opracowania odpowiedzi.

Przykładowa odpowiedź:

Z formalnego punktu widzenia nie ma oczywiście przeszkód, by każdy, kto spełni pewne warunki, został prawnikiem. Każdy ma prawo przecież zdać maturę, a następnie zarekrutować się na studia prawnicze. Może wybrać tryb studiów stacjonarnych lub niestacjonarnych. Ten drugi wiąże się przy tym ze sporymi opłatami, ale też nikt nikomu nie zabrania mieć na to środków. Tak jest w teorii... Realne życie nie jest jednak takie łatwe. Nie jest tajemnicą, że większe szanse na zdobycie dobrego wykształcenia mają dzieci zamożnych rodziców. Otrzymują bowiem wsparcie, którego pozbawione są osoby z biedniejszych środowisk rodzinnych. Trzeba wszakże pamiętać, że studia prawnicze należą do studiów trudnych i skomplikowanych. Należy na nie poświęcić dużo czasu, zatem człowiek, który musi jednocześnie pracować na swoje utrzymanie, ma mniejsze szanse, by je ukończyć. Siłą woli i determinacją można jednak niekiedy pokonać przeszkody.