Rozwiązanie 1.:

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli należy wskazać, że w latach 2015-2019 liczba rozpatrzonych skarg przeciwko Polsce była na średnim poziomie, bowiem w każdym z lat podanych w tym przedziale czasowym istniały państwa, które charakteryzowały się większym wskaźnikiem średniej liczby skarg wznoszonym przeciwko nim do  ETPCz, jak i istniały państwa, które miały mniejszy ten wskaźnik. Na ich tle sytuacja Polski jest umiarkowana, np. w 2017 r. pięć państw (spośród wymienionych w tabeli) miało wyższy wskaźnik średniej liczby składanych skarg niż Polska, a sześć państw miało też wskaźnik niższy. 

Rozwiązanie 2.:

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli, które obejmują lata 2015-2019, można ocenić, że liczba rozpatrzonych skarg przeciwko Polsce nie była - na tle innych państw uwzględnionych w zestawieniu - ani najwyższa, ani najniższa. Przykładowo, więcej rozpatrzonych skarg dotyczyło takich państw, jak Bośnia i Hercegowina, Serbia, Turcja i Węgry, zaś mniej krajów takich, jak Wielka Brytania, Niemcy, Irlandia, Francja i Dania. Można zatem stwierdzić, że średnia liczba skarg dopuszczonych do merytorycznego rozpatrzenia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, w porównaniu z innymi państwami umieszczonymi w tabeli, kształtowała się w Polsce za lata 2015-2019 na średnim poziomie.

Rozwiązanie 1.:

Naruszenie Konwencji stwierdzone w wyroku ETPCz na podstawie skargi nr 22426/11 polegało na nie wypełnieniu przez władze Polski w sposób należyty obowiązków proceduralnych przewidzianych na mocy prawa, czego  konsekwencją była niemożliwość w sposób skuteczny i z zachowaniem należytej staranności przypisanie i wyegzekwowanie od sprawców odpowiedzialności karnej. Europejski Trybunał Praw Człowieka wskazał, że Polska naruszyła art. 2 Konwencji również z powodu przewlekłości prowadzonego przez nią postępowaniem.

Rozwiązanie 2.:

Naruszenie Konwencji, które zostało stwierdzone w wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w związku ze sprawą Grzegorza Przemyka (skarga nr 22426/11), polegało przede wszystkim na przewlekłości postępowania prowadzonego przed polskimi sądami. Postępowanie trwało 20 lat, z czego 17 lat już po tym, jak Konwencja obowiązywała w odniesieniu do Polski. Skutkowało to tym, że w stosunku do sprawców nie można było należycie wyegzekwować odpowiedzialności karnej.

Rozwiązanie 1.:

a) 

Niemcy - 1959 r. (średnio 3,25 skargi)

Polska - 1991 r. (średnio 34 skargi)

Węgry - 1990 r. - (średnio 11 skargi)

Wielka Brytania - 1959 r. (średnio 8,65 skargi)

Francja - 1959 r. (średnio - 12,48 skargi)

Rumunia - 1993 r. (średnio - 51,11 skargi)

Ukraina - 1995 r. (średnio - 57,6 skargi)

Włochy - 1959 r. (średnio 30,71 skargi)

Rosja - 1996 (średnio 110,0 skargi)

Turcja - 1959 r. (średnio - 53,75 skargi)

b) Kryteria dopuszczalności skargi wpływają na różnicę między liczbą orzeczeń stwierdzających naruszenie Konwencji a liczbą orzeczeń, w której Trybunał uznał, że nie doszło do jej złamania, ponieważ w przypadku nie zachowania chociażby jednego warunku formalnego przy składaniu skargi do ETPCz zostają owe skargi odrzucone, więc przed Trybunał trafiają wyłącznie te skargi, które spełniają rygorystyczne wymogi, a tym samym w jedynie najpoważniejszych sprawach.

Rozwiązanie 2.:

a)

b)

Kryteria dopuszczalności skargi wpływają na różnicę między liczbą orzeczeń stwierdzających naruszenie Konwencji a liczbą orzeczeń, w których Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że nie doszło do jej złamania, gdyż jeśli nie spełni się jakiegoś formalnego wymogu przy składaniu skargi, to zostaje ona odrzucona. W konsekwencji, do ETPCz wpływają jedynie te skargi, które spełniają kryteria formalne.