Rozwiązanie 1.:

Zdolność prawna osoby fizycznej do zdolność do bycia przez nią podmiotem praw i obowiązków w sferze prawa cywilnego. Tego rodzaju zdolność posiada każda osoba fizyczna, osoby prawne i inne podmioty, które nie są osobami prawnymi, ale którym zdolność prawna została przyznana na mocy przepisów szczegółowych,  jest ona niezbywalna i nie można jej ograniczyć. Zdolność ta jest niestopniowalna. 

Z kolei zdolność do czynności prawnych jest to zdolność do dokonywania we własnym imieniu czynności prawnych, a więc przyjmowania oraz składania oświadczeń woli, których celem jest wywołanie powstania, zmiany lub ustania danego  stosunku prawnego. Dana osoba może mieć pełną zdolność do czynności prawnych, ograniczoną zdolność do czynności prawnych lub brak zdolności do czynności prawnych, a tym samym zdolność ta jest stopniowalna.

Rozwiązanie 2.:

Zdolność prawna to właściwość podmiotów, nie tylko osób fizycznych (czyli konkretnych ludzi, takich jak Jan, Piotr, Daria czy Ewa), ale też osób prawnych (w tym na przykład Skarbu Państwa) i jednostek organizacyjnych, którym przyznają to przepisy, do bycia podmiotem praw i obowiązków. Mając zdolność prawną, można na przykład mieć prawo do posiadania określonych rzeczy czy mieć obowiązek zrobienia czegoś w określonych sytuacjach (na przykład rodzic ma obowiązek opiekować się swoim dzieckiem).

Natomiast zdolność do czynności prawnych jest możliwością zawierania umów, rozporządzania własnym majątkiem, składania prawnie wiążących oświadczeń woli czy zaciągania zobowiązań. Aby zyskać pełną zdolność do czynności prawnych, trzeba osiągnąć określony pułap wieku - w Polsce jest to 18 lat (lub wcześniej, jeśli zawrze się małżeństwo).

Rozwiązanie 1.:

A. Asia nie miała prawa do dokonania zakupów, ponieważ w dniu zakupów nie miała  ona zdolności do czynności prawnych. Jednocześnie dokonane przez nią zakupy nie można uznać za takie, które można przypisać do kategorii drobnych oraz bieżących sprawa życia codziennego (gdyż suma jaką Asia zapłaciła to 250 zł i 16 gr, a taka suma nie należy do kwot, które wydawane są w drobnych, codziennych sprawach).

Robert jako osiemnastolatek miał pełną zdolność do czynności prawnych, a tym samym miał on prawo do dokonania zakupu za 1950 zł.

B.  Do bezprawnej sprzedaży doszło w przypadku Asi, która nie posiadała zdolności do czynności prawnych, a tym samym umowa kupna-sprzedaży rzeczy za 250 zł i 16 gr jest nieważna.

Rozwiązanie 2.:

[A]

Asia nie miała prawa do zakupu produktów wymienionych w opisie, ponieważ częściową zdolność do czynności prawnych uzyskuje się po ukończeniu 13 lat. Asia dokonała zakupu za relatywnie sporą (zwłaszcza jak na swój wiek) kwotę jeszcze przed ukończeniem 13. roku życia. Natomiast Robert dokonał zakupu tabletu już po ukończeniu 18. roku życia, w związku czym miał pełną zdolność do czynności prawnych. Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się wszakże z chwilą uzyskania pełnoletności, a pełnoletnim - w myśl polskiego Kodeksu cywilnego - jest osoba, która ukończyła 18 lat.

[B]

Do bezprawnej sprzedaży doszło w przypadku Asi, ponieważ w chwili dokonywania zakupów nie miała ona zdolności do czynności prawnych, w tym nawet częściowej zdolności do czynności prawnych, którą uzyskuje się po ukończeniu 13. roku życia.

Rozwiązanie 1.:

Pełnomocnictwo - jest to upoważnienie do prowadzenia jakiś spraw w czyimś imieniu. Określenie to stosuje się również jako nazwę dokumentu stwierdzającego wyżej opisane upoważnienie.

Zobowiązanie -  to stosunek prawny istniejący pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem.

Własność - jest to pełna władza do użytkowania i dysponowania określonymi rzeczami. 

Zachowek - jest to część spadku, którą muszą otrzymać najbliższe dla spadkobiercy osoby, niezależnie czy była taka jego wola.

Rozwiązanie 2.:

Rozwiązanie 1.:

Spadkodawca może pozbawić dzieci prawa do zachowku poprzez  wydziedziczenie ich (art. 1008 Kodeksu Cywilnego), ale już jego wnuki, o ile nie zostały wydziedziczone, to będą miały w takiej sytuacji prawo do zachowku (art. 1008 Kodeksu Cywilnego). Niemniej spadkodawca może za swojego życia przepisać swój majątek na daną osobę na podstawie tzw. umowy dożywocia. W takim przypadku jego ustawowym spadkobiercom nie będzie przysługiwało prawo do zachowku.

Rozwiązanie 2.:

Zadanie ma charakter indywidualny, bo wymaga wyrażenia własnej opinii. Dlatego proponowane rozwiązanie może stanowić wyłącznie przykładową wskazówkę pomocną do samodzielnego opracowania odpowiedzi.

Przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego opracowania odpowiedzi:

Art. 1008. Kodeksu cywilnego stanowi, że: 'Spadkodawca może w testamencie pozbawić zstępnych, małżonka i rodziców zachowku (wydziedziczenie), jeżeli uprawniony do zachowku: 1) wbrew woli spadkodawcy postępuje uporczywie w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego; 2) dopuścił się względem spadkodawcy albo jednej z najbliższych mu osób umyślnego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności albo rażącej obrazy czci; 3) uporczywie nie dopełnia względem spadkodawcy obowiązków rodzinnych'.

Art. 1011. Kodeksu cywilnego mówi zaś, że: 'Zstępni wydziedziczonego zstępnego są uprawnieni do zachowku, chociażby przeżył on spadkodawcę'.

Konstytucja RP w art. 64. głosi z kolei, że: '1. Każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. 2. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. 3. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności'.

Posiadanie własności wiąże się z prawem do rozporządzania danymi rzeczami. Rozwiązanie prawne, które umożliwia spadkodawcy pozbawienie na przykład jego dzieci prawa do zachowku, wydaje się słuszne. Każdy bowiem powinien robić ze swoją własnością to, co uzna za stosowne. Nie musi przecież chcieć, aby jego własność trafiła w ręce przedstawicieli jego rodziny (może to być motywowane różnymi względami, na przykład tym, że rodzina zachowywała się wobec niego niewłaściwie). Prawo do wydziedziczenia wydaje się więc zwiększać zakres wolności spadkodawcy, aczkolwiek należy pamiętać, że może prowadzić do następstw niekorzystnych z punktu widzenia członków rodziny, którzy oczekują na spadek.

Rozwiązanie 1.:

Nazwy poszczególnych części pozwu o zapłatę:

• podanie nazwy sądu właściwego i wartości  przedmiotu sporu, 
• określenie stron postępowania, 
• oznaczenie rodzaju pisma, 
• określenie roszczenia, 
• uzasadnienie pisma, 
• podpis,
• załączniki (dowody).

Rozwiązanie 2.: